Feribotlar Dinlendiğinde

Mira, sekiz ay boyunca Jonas'a feribot terminalinde aynı sandviçi sattı. Jonas sandviçi saat dokuz kırkta, son gemiyi bağladıktan ve bisikletle eve gitmeden önce alıyordu. Mira sandviçi her zaman bir önceki günün tarifesine sarıyordu.

Bir Perşembe günü gazeteyi açtığında mavi mürekkeple yazılmış bir düzeltme buldu. Pazar günkü sefer iptal edilmişti.

"Motorla ilgili bir sorun mu var?" diye sordu.

“Kız kardeşimin düğünü,” dedi Mira. “Yanlış programı kopyalamışım.”

Onun bir kız kardeşi olduğunu bilmiyordu. O da, resepsiyon için birini bulmayı teklif edene kadar, onun akordeon çalabildiğini bilmiyordu; sonra da o kişinin kendisi olduğunu itiraf etti.

Düğün bir köy salonunda yapıldı. Jonas gergin olduğunda çok hızlı çaldı. Mira'nın amcası ayıkken bile çok yavaş dans ediyordu. Bir şekilde anlaşmaya vardılar. Sonrasında Mira ve Jonas sandalyeleri üst üste koyup, görevli ışıkların yarısını söndürene kadar sohbet ettiler.

Ertesi hafta Jonas her zamanki gibi sandviçini aldı. İkisi de akşamdan bahsetmedi. Bir randevu, herkesin davetli olduğu bir düğünden çok daha büyük bir davet gibi görünüyordu.

Sonra kış tarifesi geldi. Son feribot bir saat erken kalkacaktı. Mira'nın büfesi Jonas işini bitirmeden önce kapanacaktı.

"Çok mantıklı," dedi, bildiriyi incelerken.

"Motor için daha iyi," dedi.

Geçen akşam geç saatlerde, feribot bozuk bir yükleme kapısı nedeniyle gecikti. Mira ışıkları açık bir şekilde bekledi. Saat on on beşte liman sorumlusu gelip ona teknenin geceyi karşı kıyıda geçireceğini söyledi.

Elinde iki sandviçle büfeyi kilitledi çünkü birini kendisi için hazırlamıştı.

Yolcu teknesi durmuştu, ancak küçük bakım teknesi gerektiğinde hala karşıya geçiyordu. Mira, gözetmenden kendisini arabayla götürmesini rica etti. Yolun yarısına geldiğinde kendini aptal gibi hissetmeye başladı. Jonas yemek yemiş olabilir. Yalnız kalmayı tercih ediyor olabilir. Uyuyor olabilir.

Karşı rıhtımda elinde bir kağıt torba tutarak duruyordu.

"Görevli sizin beklediğinizi söyledi," diye açıkladı. "Bir bisiklet ödünç aldım. Köprüden geçebileceğimi düşündüm."

Köprü, nehrin yukarı kısmında on bir kilometre mesafedeydi.

Çantasındaki iki sandviçe ve iki kase çorbaya baktılar. Tekne sürücüsü, ikisinden birinin gerçekten bir yere gitmek isteyip istemediğini sordu.

“Hayır,” dedi Mira.

Liman sakinleşirken, boş bekleme salonunda yemek yediler. Jonas, pazar günü herhangi bir program olmaksızın onunla akşam yemeği yiyip yiyemeyeceğini sordu.

Mira sandviç ambalajını çevirdi ve saati yazdı.