Kiedy promy odpoczywają

Przez osiem miesięcy Mira sprzedawała Jonasowi tę samą kanapkę na terminalu promowym. Odbierał ją o dziewiątej czterdzieści, między cumowaniem ostatniej łodzi a powrotem rowerem do domu. Zawsze pakowała ją w wczorajszy rozkład jazdy.

Pewnego czwartku rozłożył gazetę i znalazł poprawkę napisaną niebieskim atramentem: niedzielny rejs został odwołany.

„Praca silnika?” zapytał.

„Ślub mojej siostry” – powiedziała Mira. „Skopiowałam zły harmonogram”.

Nie wiedział, że ma siostrę. Ona nie wiedziała, że ​​potrafi grać na akordeonie, dopóki nie zaproponował, że znajdzie kogoś na przyjęcie, po czym przyznał, że tą osobą jest on sam.

Ślub odbył się w wiejskiej sali. Jonas grał za szybko, gdy był zdenerwowany. Wujek Miry tańczył za wolno, nawet na trzeźwo. W jakiś sposób doszli do porozumienia. Potem Mira i Jonas ustawili krzesła jeden na drugim i rozmawiali, aż dozorca zgasił połowę świateł.

W następnym tygodniu Jonas jak zwykle kupił kanapkę. Żaden z nich nie wspomniał o wieczorze. Randka wydawała się znacznie większym zaproszeniem niż wesele, na które wszyscy zostali zaproszeni.

Potem nadszedł zimowy rozkład jazdy. Ostatni prom miał odpłynąć godzinę wcześniej. Kiosk Miry miał zostać zamknięty, zanim Jonas skończy pracę.

„Bardzo rozsądne” – powiedziała, badając zawiadomienie.

„To lepsze dla silnika” – powiedział.

Ostatniego późnego wieczoru prom miał opóźnienie z powodu zepsutej bramy załadunkowej. Mira czekała z włączonymi światłami. O dziesiątej piętnaście przyszedł nadzorca portu i poinformował ją, że łódź pozostanie na wodzie przez noc.

Zamknęła kiosk, mając przy sobie dwie kanapki, bo jedną zrobiła dla siebie.

Statek pasażerski się zatrzymał, ale mała łódź konserwacyjna nadal przepływała, gdy była potrzebna. Mira poprosiła kierownika o podwózkę. W połowie drogi poczuła się głupio. Jonas mógł coś zjeść. Mógł też chcieć, żeby go zostawiono w spokoju. Mógł spać.

Stał na przeciwległym nabrzeżu, trzymając papierową torbę.

„Kierownik powiedział, że czekasz” – wyjaśnił. „Pożyczyłem rower. Pomyślałem, że mogę pojechać mostem”.

Most znajdował się jedenaście kilometrów w górę rzeki.

Spojrzeli na dwie kanapki i dwa kubki zupy w jego torbie. Kierowca zapytał, czy któryś z nich w ogóle chce gdzieś lecieć.

„Nie” – odpowiedziała Mira.

Jedli w pustej poczekalni, podczas gdy port osiadał wokół nich. Jonas zapytał, czy zjadłaby z nim kolację w niedzielę, bez ustalania godziny przyjazdu.

Mira odwróciła papierek po kanapce i zapisała godzinę.