เมื่อเรือข้ามฟากหยุดพัก

เป็นเวลาแปดเดือนแล้วที่มิราขายแซนด์วิชชิ้นเดิมให้โจนาสที่ท่าเรือเฟอร์รี่ เขามารับแซนด์วิชตอนเก้าโมงสี่สิบนาที ระหว่างที่กำลังผูกเรือลำสุดท้ายและปั่นจักรยานกลับบ้าน เธอมักจะห่อแซนด์วิชด้วยตารางเวลาของเมื่อวานเสมอ

วันพฤหัสบดีวันหนึ่ง เขาคลี่กระดาษออกและพบการแก้ไขด้วยหมึกสีน้ำเงิน ค่าโดยสารรถไฟวันอาทิตย์ถูกยกเลิก

“ซ่อมเครื่องยนต์ใช่ไหม?” เขาถาม

“งานแต่งงานของน้องสาวฉันค่ะ” มิรากล่าว “ฉันคัดลอกตารางงานผิด”

เขาไม่รู้มาก่อนว่าเธอมีน้องสาว ส่วนเธอเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าเขาเล่นหีบเพลงได้ จนกระทั่งเขาเสนอตัวจะหาคนมาเล่นในงานเลี้ยง แล้วจึงสารภาพว่าคนๆ นั้นก็คือตัวเขาเอง

งานแต่งงานจัดขึ้นในศาลาประชาคม โจนาสเล่นดนตรีเร็วเกินไปเพราะความประหม่า ส่วนลุงของมิราเต้นช้าเกินไปแม้ว่าจะไม่ได้เมาก็ตาม แต่สุดท้ายพวกเขาก็ตกลงกันได้ หลังจากนั้น มิราและโจนาสก็เอาเก้าอี้มาวางต่อกันแล้วคุยกันจนกระทั่งคนดูแลศาลาปิดไฟไปครึ่งหนึ่ง

สัปดาห์ต่อมา โจนาสซื้อแซนด์วิชของเขาตามปกติ ทั้งคู่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในเย็นวันนั้น การนัดเดทดูเหมือนจะเป็นการเชิญชวนที่ยิ่งใหญ่กว่างานแต่งงานที่ทุกคนได้รับเชิญเสียอีก

จากนั้นตารางเวลาเดินเรือฤดูหนาวก็มาถึง เรือเฟอร์รี่เที่ยวสุดท้ายจะออกเร็วกว่าเดิมหนึ่งชั่วโมง ร้านขายของของมิร่าจะปิดก่อนที่โจนาสจะเลิกงาน

“สมเหตุสมผลมาก” เธอกล่าวขณะตรวจสอบประกาศดังกล่าว

“ดีต่อเครื่องยนต์มากกว่า” เขากล่าว

ในช่วงค่ำของวันสุดท้าย เรือเฟอร์รี่ล่าช้าเนื่องจากประตูขึ้นลงเรือชำรุด มิราจึงรออยู่โดยเปิดไฟไว้ เวลาสิบโมงสิบห้านาที หัวหน้างานท่าเรือมาบอกเธอว่าเรือจะจอดอยู่ฝั่งตรงข้ามข้ามคืน

เธอปิดล็อกซุ้มขายของ โดยถือแซนด์วิชสองชิ้นเพราะเธอทำไว้สำหรับตัวเองหนึ่งชิ้น

เรือโดยสารจอดแล้ว แต่เรือซ่อมบำรุงลำเล็กยังคงแล่นข้ามไปมาเมื่อจำเป็น มิราขอให้หัวหน้าเรือช่วยพาเธอข้ามฝั่ง เมื่อมาถึงกลางทาง เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองโง่ โจนาสอาจจะกินข้าวแล้ว เขาอาจจะอยากอยู่คนเดียว เขาอาจจะหลับไปแล้วก็ได้

เขายืนอยู่บนท่าเรือฝั่งตรงข้ามโดยถือถุงกระดาษใบหนึ่งอยู่

“หัวหน้างานบอกว่าคุณกำลังรออยู่” เขาอธิบาย “ผมยืมจักรยานมา ผมคิดว่าผมจะข้ามสะพานไปได้”

สะพานนั้นอยู่ห่างออกไปทางต้นน้ำ 11 กิโลเมตร

พวกเขาเหลือบมองแซนด์วิชสองชิ้นและซุปสองถ้วยในกระเป๋าของเขา คนขับเรือถามว่าพวกเขาทั้งสองอยากไปไหนจริงๆ หรือไม่

“ไม่ค่ะ” มิรากล่าว

พวกเขากินอาหารกันในห้องพักที่ว่างเปล่าขณะที่คลื่นในท่าเรือค่อยๆ สงบลง โจนาสถามเธอว่าจะทานอาหารเย็นกับเขาในวันอาทิตย์หรือไม่ โดยไม่ได้กำหนดเวลาไว้ล่วงหน้า

มิราพลิกซองแซนด์วิชแล้วจดเวลาลงไป