แผนที่สะพานที่หายไป

แผนที่แสดงสะพานเจ็ดแห่งระหว่างคลังเสบียงบนเขากับโรงพยาบาลในหุบเขา เหลียนไปถึงแห่งแรกตอนพระอาทิตย์ขึ้น และพบเพียงเชือกผูกกับก้อนหิน เบื้องล่าง แม่น้ำพัดต้นไม้ทั้งต้นไปสู่ทะเล

ยาในเป้ต้องรักษาความเย็น เธอใช้ขนแกะห่อยารอบก้อนน้ำแข็งและสัญญากับหมอว่าจะไปถึงก่อนค่ำ ตอนนี้ตอม่อด้านเหนือของสะพานยืนเดียวดายในน้ำหลาก

คนเลี้ยงแกะมองจากไหล่เขา “มีแพข้ามฟากอยู่เหนือน้ำ”

“ในแผนที่ไม่มีค่ะ”

“เมื่อวานมันยังเป็นประตูอยู่”

แพนั้นเป็นประตูจริง ๆ ผูกติดกับถังน้ำมันเปล่า หญิงชราดึงมันข้ามช่วงน้ำที่สงบกว่าด้วยเชือกซึ่งเสียดสีกระแสน้ำเสียงครืดคราด เธอพาเหลียนกับเป้ข้ามแยกกันสองเที่ยว ไม่ยอมรับค่าจ้างจนได้ยินเรื่องโรงพยาบาล แล้วก็ปฏิเสธโดยสิ้นเชิง

สะพานแห่งที่สองยังอยู่ แต่ดินถล่มฝังทางขึ้น เหลียนปีนขึ้นเหนือมันแล้วฉีกแขนเสื้อมาพันแผลที่ฝ่ามือ แห่งที่สาม ชาวบ้านพาดแผ่นไม้บนหลังคายุ้งฉางที่จมน้ำ พวกเขาชี้ให้เธอก้าวจากไม้แห้งจุดหนึ่งสู่อีกจุด

พอเที่ยง แผนที่ก็ชื้นจนแทบใช้ไม่ได้ เหลียนฝึกวัดระยะ ความสูง และมุมมา แต่ไม่เคยเรียนสัญลักษณ์แทนชาวนาผู้ยอมแบกเป้คนแปลกหน้าข้ามกำแพงพัง

เลยจุดข้ามแห่งที่สี่ เธอพบเด็กชายกำลังหาสุนัขสีเหลือง เขาบรรยายหูที่งอของมัน แล้วถามว่าเธอเห็นไหม

“ไม่เห็น” เธอตอบ พลางเดินต่อแล้ว

ตรงทางแยก เธอหยุด ถนนล่างเลียบแม่น้ำไปยังสะพานที่เหลือ ถนนบนไต่ผ่านสวนผลไม้ร้าง ที่สุนัขอาจหนีน้ำขึ้นไป

สละสักสิบนาทีได้ เธอบอกตัวเอง

เธอพบสุนัขติดรั้ว ตัวสั่นแต่ไม่บาดเจ็บ เด็กชายมาถึงขณะเธอกำลังปลดปลอกคอ เขารู้จักสวนเหล่านี้ และรู้ด้วยว่าถนนล่างไปสิ้นสุดที่หินถล่มกองใหม่

“ลุงผมมีอุโมงค์” เขาบอก

อุโมงค์ของลุงเคยส่งน้ำไปโรงสี ทั้งคู่คลานผ่านช่องด้านบนที่แห้งโดยดันเป้ไปข้างหน้า เมื่อโผล่ออกมา ปล่องไฟโรงพยาบาลอยู่ใต้สันเขา เหลียนเห็นควันตัดกับท้องฟ้ายามค่ำ

น้ำแข็งหดเหลือเท่ากำปั้นใส หมอตรวจยาแล้วพยักหน้า ถึงตอนนั้นเหลียนจึงได้นั่งลง

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หัวหน้าขอแผนที่ฉบับแก้ไข เธอทำเครื่องหมายสะพานพัง แพข้ามฟาก ทางสวนผลไม้ และร่องน้ำเก่าของโรงสี ตามขอบกระดาษเธอเขียนชื่อกับคำแนะนำ ถามที่นี่ เคาะสองครั้ง ระวังแผ่นไม้หลวม

“นี่ไม่ใช่เครื่องหมายมาตรฐาน” เขาพูด

“ค่ะ” เหลียนตอบ “แต่บางคนอาจจำเป็นต้องไปให้ถึง”