สวนระหว่างวงโคจร
นักพฤกษศาสตร์ที่ติดอยู่บนสถานีเปลี่ยนถ่ายต้องตัดสินใจว่า คลังเมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ คุ้มค่าพอจะทำให้โอกาสกลับบ้านครั้งสุดท้ายล่าช้าหรือไม่
สวนของสถานีอยู่ในทรงกระบอกที่กว้างไม่ถึงรถบัส หลังกระจก เถาถั่วเลื้อยขึ้นค้างสีเงิน และต้นเลมอนเอนหาแสงอาทิตย์จำลอง อามิรารู้จักใบไม้ทุกใบ เธอเป็นผู้ดูแลสวนเพียงคนเดียวมาสิบเอ็ดเดือนแล้ว
เวลา 04.10 น. ยานกลับโลกส่งคำขอเทียบท่า มันรอได้สี่สิบนาที ปั๊มน้ำหล่อเย็นที่ชำรุดทำให้ระยะเผื่อสำหรับเดินทางสู่โลกลดลง และลูกเรือจะไม่เสี่ยงวนอีกหนึ่งรอบ
อามิรารูดซิปกระเป๋า ข้างในมีจดหมายกระดาษ รูปพ่อ และกระป๋องใส่เมล็ดพันธุ์สิบสองชนิด กระป๋องนั้นเบา ปัญหาคือความทรงจำของสวน
สถานีสูญเสียเครื่องส่งสัญญาณหลักในพายุที่ยุติภารกิจวิจัย ในหน่วยความจำท้องถิ่นยังมีบันทึกการสังเกตสิบเอ็ดเดือน รากที่ปรับตัวกับแรงโน้มถ่วงต่ำ เชื้อราที่เรียนรู้รูปร่างของดินหมุนเวียน และถั่วที่ออกดอกเร็วกว่าปกติสามสัปดาห์ การคัดลอกคลังทั้งหมดผ่านช่องเชื่อมต่อที่ยังใช้ได้จะกินเวลาห้าสิบสามนาที
“ส่งเฉพาะส่วนสำคัญ” นักบินบอก
อามิรามองผ่านหน้าต่าง มือเกาะสีซีดเกี่ยวตัวเองกับสกรู เธอถ่ายรูปมันทุกเช้าตลอดเจ็ดสิบวัน วันไหนกันจึงนับเป็นส่วนสำคัญ
เธอเริ่มเลือกไฟล์แล้วหยุด นักบินกำลังเตรียมอุโมงค์ขึ้นยาน เสียงเครื่องยนต์สั่นเป็นจังหวะผ่านพื้น
พ่อของเธอมีแปลงผักเช่าหลังตึกอพาร์ตเมนต์ เมื่อเขาเสีย เธอพบสมุดเต็มไปด้วยวันที่ ปริมาณฝน และชื่อคนที่ยืมเครื่องมือ เธอนำมันขึ้นวงโคจร หวังว่าสักทีจะเข้าใจว่าทำไมเขาจึงจดไว้มากมาย
ตอนนี้เธอเปิดมัน ระหว่างหน้ากระดาษมีซองถั่วปากอ้า เก่าเกินจะวางใจว่างอกได้ ด้านหลังพ่อเขียนว่า มอบให้คนถัดไปมากพอจะเริ่มต้น
อามิราสร้างโฟลเดอร์ใหม่ เธอใส่ตารางปลูก สูตรดิน บันทึกความล้มเหลว และรูปที่แสดงวงสุดท้ายของมือเกาะรอบสกรูลงไป เพิ่มข้อความอธิบายว่าคลังฉบับเต็มอยู่ที่ใด และลูกเรือชุดอื่นจะกู้คืนได้อย่างไร ไฟล์คัดลอกเสร็จในเก้าสิบวินาที
จากนั้นเธอตัดกิ่งเลมอน กิ่งของมันเติบโตในจังหวะแรงโน้มถ่วงที่ไม่อาจจำลองบนโลก เธอห่อปิดยอดสามยอดด้วยผ้าชื้น แล้วสอดไว้ข้างเมล็ดพันธุ์
“คุณมีอีกแปดนาที” นักบินบอก
อามิราปิดไฟสวน ระบบหมุนเวียนฉุกเฉินจะเลี้ยงต้นไม้ต่อได้หลายสัปดาห์ อาจนานพอรอโดรนส่งเสบียงที่ระบุอยู่ในกำหนดการซึ่งไม่มีใครรับประกันได้
ที่ประตูยาน เธอหันกลับไปมอง เมื่อไร้กลางวันจำลอง ทรงกระบอกสะท้อนใบหน้าเหนื่อยล้าของเธอเอง เธอแนบฝ่ามือกับกระจกแล้วจากมา
หกเดือนต่อมา โรงเรียนแห่งหนึ่งส่งรูปมาให้ เด็ก ๆ ยืนล้อมต้นเลมอนที่เอนแปลกตา ด้านหลังมีโปสเตอร์รูปมือเกาะขดรอบสกรู
ข้อความไม่มีคำถามทางวิทยาศาสตร์ พวกเขาถามว่าเธอจะไปเยี่ยมและอธิบายวิธีปลูกถั่วได้ไหม
อามิราเปิดสมุดของพ่อไปยังหน้าว่าง แล้วจดชื่อเด็ก ๆ ลงไป
เรื่องแต่งต้นฉบับ © Stories.red
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
