De tuin tussen de omloopbanen

De tuin van het station besloeg een cilinder die niet breder was dan een bus. Achter het glas klommen bonen langs een zilverkleurig klimrek en boog een citroenboom naar kunstmatig zonlicht. Amira kende elk blad. Ze was elf maanden lang de enige verzorger van de tuin geweest.

Om 04.10 uur stuurde het terugkerende schip zijn verzoek om aan te meren. Het kon veertig minuten wachten. Een beschadigde koelvloeistofpomp had de marge voor de reis naar de aarde verkleind, en de bemanning wilde geen extra omloop riskeren.

Amira ritste haar tas dicht. Er lagen een papieren brief, een foto van haar vader en een blikje met twaalf soorten zaad in. Het blikje was licht. Het probleem was het geheugen van de tuin.

Het station was zijn hoofdzender kwijtgeraakt tijdens de storm die een einde aan de onderzoeksmissie had gemaakt. In het lokale geheugen stonden elf maanden aan waarnemingen: wortels die zich aan de lage zwaartekracht aanpasten, schimmels die de vorm van gerecyclede aarde leerden kennen, een boon die drie weken te vroeg had gebloeid. Het archief kopiëren via de overgebleven poort zou drieënvijftig minuten kosten.

‘Stuur het belangrijkste deel’, zei de piloot.

Amira keek door het raam. Een bleke rank had zich aan een schroef vastgehecht. Zeventig dagen lang had ze hem elke ochtend gefotografeerd. Welke dag gold als het belangrijkste deel?

Ze begon bestanden te selecteren, maar hield op. De piloot maakte de instaptunnel al gereed. Het dreunen van een motor trok door de vloer.

Haar vader had een volkstuin achter hun flatgebouw gehad. Na zijn dood had ze een schrift gevonden vol data, neerslagcijfers en namen van mensen die zijn gereedschap hadden geleend. Ze had het meegenomen de ruimte in, in de hoop eindelijk te begrijpen waarom hij zoveel had vastgelegd.

Nu sloeg ze het open. Tussen twee bladzijden zat een zakje tuinbonen, te oud om erop te vertrouwen dat ze nog zouden kiemen. Achterop had hij geschreven: Geef de volgende genoeg om te beginnen.

Amira maakte een nieuwe map. Daarin zette ze het plantschema, de samenstelling van de aarde, de mislukkingen en een foto van de laatste kronkel van de rank om de schroef. Ze voegde een notitie toe met de plaats waar het volledige archief achterbleef en hoe een andere bemanning het kon ophalen. De bestanden waren in negentig seconden gekopieerd.

Daarna nam ze stekken van de citroenboom. Zijn takken waren gegroeid volgens een zwaartekrachtritme dat op aarde onmogelijk na te bootsen was. Ze verpakte drie scheuten in een vochtige doek en stopte ze naast het zaad.

‘Je hebt acht minuten’, zei de piloot.

Amira deed de tuinverlichting uit. De noodcirculatie zou de planten nog een paar weken in leven houden, misschien lang genoeg voor de bevoorradingsdrone die op een planning stond waarvoor niemand kon instaan.

Bij het luik keek ze om. Zonder zijn kunstmatige dag weerspiegelde de cilinder haar eigen vermoeide gezicht. Ze drukte haar handpalm tegen het glas en vertrok.

Zes maanden later stuurde een school haar een foto. Kinderen stonden om een vreemde, scheefgegroeide citroenboom. Achter hen stond op een poster een rank die om een schroef krulde.

Het bericht bevatte geen wetenschappelijke vraag. Of ze eens langs kon komen, vroegen ze, om uit te leggen hoe je de bonen moest planten?

Amira sloeg het schrift van haar vader open op een lege bladzijde en schreef hun namen op.