Het ministerie van verloren paraplu’s

Op zijn eerste ochtend bij het ministerie van Verloren Paraplu’s kreeg Pavel een bureau, een stempel en de waarschuwing een wandelstok nooit voor een paraplu aan te zien alleen omdat hij nat was binnengekomen.

Zijn leidinggevende, mevrouw Dott, liet hem het magazijn zien. Zwarte paraplu’s vulden elf gangen. Rode namen er drie in beslag. Eén gele paraplu lag in een afgesloten kast, omdat niemand het erover eens werd of de erop geschilderde eend als een gezicht gold.

‘Gezichten vereisen een bijzondere classificatie’, zei ze.

De minister had bevolen de opslagkosten te verlagen. Pavel moest voor het einde van de maand vijfhonderd paraplu’s terugbezorgen. Volgens de officiële procedure moest elke aanvrager het handvat beschrijven, de datum van het verlies noemen en bewijzen dat hij met regen in aanraking was gekomen.

‘Wat voor bewijs?’ vroeg Pavel.

‘Vochtigheid heeft de voorkeur. Getuigen worden geaccepteerd.’

De eerste aanvrager wist alleen nog dat zijn paraplu zwart was. Pavel nam hem mee naar het magazijn. De man tuurde gang één in, verontschuldigde zich en ging zonder paraplu naar huis.

Na een week had Pavel vier paraplu’s terugbezorgd, waarvan er drie terugkwamen omdat hun eigenaars ze in de wachtkamer achterlieten. Hij schreef een voorstel waarin hij opperde dat alle zwarte paraplu’s functioneel uitwisselbaar waren. Mevrouw Dott stuurde het terug met een aantekening: FILOSOFISCH INTERESSANT. ADMINISTRATIEF ONDEUGDELIJK.

Op vrijdag vroeg een kind om de gele paraplu. Haar grootvader had hem in de tram laten liggen.

‘Kun je de eend beschrijven?’ vroeg Pavel.

‘Slecht getekend.’

Dat klopte met de officiële beschrijving, maar ze had geen bewijs van regen. Het was al negen dagen helder weer. Pavel stelde voor dat haar grootvader zelf kwam.

‘Dat kan hij niet’, zei ze. ‘Hij heeft slechte knieën. Daarom heeft hij de paraplu nodig. Hij leunt erop.’

Pavel keek naar de kast. Daarna keek hij naar de waarschuwing boven zijn bureau.

Hij registreerde het gele voorwerp als een wandelstok met een ongewoon groot decoratief scherm. Wandelstokken vielen onder Gemeentelijke Voorwerpen, een afdeling die zes jaar eerder was gesloten. Volgens de regels voor opgeheven afdelingen mocht hij het onmiddellijk meegeven.

Mevrouw Dott zag het kind vertrekken. ‘U hebt een precedent geschapen’, zei ze.

‘Het spijt me.’

‘Ik zei niet dat het een ongelukkig precedent was.’

Maandag zat de wachtkamer vol. Mensen kwamen draagbare schaduwconstructies opeisen, inklapbare toneelattributen en één hoogst persoonlijk paddenstoelenbeeldhouwwerk. Pavel bestudeerde elke aanvraag. Mevrouw Dott zette er met zichtbaar genoegen haar stempel op.

Aan het einde van de maand hadden vijfhonderdtwaalf voorwerpen het magazijn verlaten. De minister prees de verbetering en kondigde een openbare tentoonstelling van de resterende collectie van het ministerie aan.

De openingsdag was onbewolkt. Bezoekers bewonderden gestreepte paraplu’s, parasols en een opmerkelijk groen exemplaar in de vorm van een kool. Toen begon het zonder waarschuwing te regenen.

Pavel opende de magazijndeuren.

‘Tijdelijke weerschuilplaatsen’, zei hij tegen de menigte. ‘Neemt u er gerust een.’

Mevrouw Dott draaide stilletjes het officiële stempel om, zodat de inkt niet zou uitdrogen. Voor het eerst in dertig jaar had ze niets meer te classificeren.