De laatste sleutel in kamer zes

Toen de politie bij het hotel aankwam, had de vloed de treden onder het terras al bedekt. Regen tikte tegen de ruiten van de hal. Mevrouw Venn stond achter de balie en hield vol dat er tussen negen en tien niemand in haar kantoor was geweest.

In de envelop had het weekloon gezeten, in contanten. Nu zat er een opgevouwen menukaart in. De kantoordeur was op slot toen ze van het ontbijt terugkwam, en de sleutel had al die tijd op het sleutelbord in de hal gehangen. Alleen Tomas, de portier, had een loper. Zijn koffer stond al bij de voordeur.

‘Ik heb een maand geleden opgezegd’, zei Tomas. ‘Mijn zus verwacht me.’

De agent vroeg hem te wachten.

Nell, die de slaapkamers schoonmaakte, liep tweemaal met een emmer langs hen voordat iemand haar opmerkte. De derde keer bleef ze staan. ‘Hebt u kamer zes bekeken?’

‘Die staat leeg’, zei mevrouw Venn.

‘Dat zou zo moeten zijn.’

Het hotel was een woonhuis geweest voordat iemand aan kamernummers dacht. Kamer zes deelde een smalle kast met het kantoor, een overblijfsel van een doorgang die bij een verbouwing was dichtgemaakt. Nell wist dat omdat ze er elke lente aan beide kanten de motten weghaalde.

Nell opende kamer zes met de reservesleutel aan haar schoonmaaksleutelbos. Binnen lagen schone lakens, stond een onaangeroerd waterglas en lag vochtig zand naast de kledingkast.

‘Dat bewijst dat er iemand van het strand is gekomen’, zei mevrouw Venn.

‘Misschien’, zei Nell. Ze nam een korrel op haar vingertop. ‘Maar het strandzand is grijs. Dit komt uit de brandemmers buiten de keuken.’

Bij het ontbijt had de kok olie gemorst. Nell had zand gehaald om erop te strooien. Ze herinnerde zich dat er twee mensen doorheen waren gelopen: zijzelf en meneer Pike, de boekhouder van het hotel, die haastig koffie was komen halen.

Pike glimlachte toen de agent zich naar hem omdraaide. ‘Ik heb geen sleutel van die kamer.’

‘Nee’, zei Nell. ‘U hebt een sleutel van het kantoor.’

Mevrouw Venn protesteerde dat de hare nooit van zijn haakje was geweest. Nell wees naar het bord. De hotelsleutels hingen aan messing labels van verschillende afmetingen. Het kantoorlabel was groot genoeg om de sleutel erachter te verbergen.

De agent tilde het op. Aan het label zat de sleutel van kamer zes.

Pike had de sleutels aan hun kleine splitringen verwisseld. Het kantoorlabel kon op zijn haakje blijven hangen terwijl hij leende wat de sleutel van kamer zes leek. Hij had de envelop in de lege slaapkamer geopend, buiten het zicht van de ruiten in de hal, en de sleutel daarna teruggehangen aan het haakje van kamer zes. Hij had erop gerekend dat niemand een kantoorsleutel zou uitproberen die schijnbaar niet van zijn plaats was geweest.

Ze vonden de envelop in zijn opgevouwen krant. Hij gaf drie verklaringen voordat hij zweeg.

Tomas’ bus was vertrokken. Mevrouw Venn bood een taxi en een extra week loon aan. Hij nam de taxi aan en vroeg vervolgens of het loon onder het keukenpersoneel kon worden verdeeld.

Toen de hal leeg was, leegde Nell haar emmer. Mevrouw Venn keek haar even aan.

‘Hoe wist je dat van die sleutels?’

‘Ik maak het bord op dinsdag schoon’, zei Nell. ‘Je gaat de vorm van iets zien als je er steeds omheen moet vegen.’