Ostatni klucz w pokoju numer sześć

Zanim policja dotarła do hotelu, przypływ zalał schody poniżej tarasu. Deszcz stukał w szyby holu. Pani Venn stała za recepcją, upierając się, że między dziewiątą a dziesiątą nikt nie wszedł do jej biura.

W kopercie były pieniądze na tygodniowe wypłaty. Teraz znajdowała się w niej złożona karta dań. Drzwi biura były zamknięte na klucz, gdy wróciła ze śniadania, a klucz przez cały czas wisiał na tablicy w holu. Tylko Tomas, bagażowy, miał klucz główny. Jego walizka stała już przy wejściu.

„Złożyłem wypowiedzenie miesiąc temu”, powiedział Tomas. „Siostra na mnie czeka”.

Policjant poprosił, by zaczekał.

Nell, która sprzątała pokoje, dwukrotnie przeszła obok z wiadrem, zanim ktokolwiek ją zauważył. Za trzecim razem przystanęła. „Sprawdziliście pokój numer sześć?”

„Jest pusty”, powiedziała pani Venn.

„Powinien być”.

Hotel był prywatnym domem, zanim ktokolwiek pomyślał o numerowaniu drzwi. Pokój numer sześć dzielił z biurem wąski schowek, pozostałość przejścia zamurowanego podczas remontu. Nell wiedziała o nim, bo każdej wiosny usuwała mole po obu stronach.

Otworzyła pokój numer sześć zapasowym kluczem ze swojego pęku do sprzątania. W środku były czyste prześcieradła, nietknięta szklanka wody i wilgotny piasek rozsypany obok szafy.

„To dowodzi, że ktoś przyszedł z plaży”, powiedziała pani Venn.

„Możliwe”, odparła Nell. Podniosła jedno ziarenko na opuszce palca. „Ale piasek na plaży jest szary. Ten pochodzi z wiader przeciwpożarowych przed kuchnią”.

Podczas śniadania kucharz rozlał olej. Nell przyniosła piasek, żeby go zasypać. Pamiętała dwie osoby, które przeszły po tym miejscu: siebie i pana Pike’a, hotelowego księgowego, który wpadł pośpiesznie na kawę.

Pike uśmiechnął się, gdy policjant zwrócił się ku niemu. „Nie mam klucza do tego pokoju”.

„Nie”, powiedziała Nell. „Ma pan klucz do biura”.

Pani Venn zaprotestowała: jej klucz nie opuścił haczyka. Nell wskazała tablicę. Hotelowe klucze wisiały na mosiężnych zawieszkach różnej wielkości. Zawieszka od biura była dość duża, by zasłonić pióro klucza.

Policjant ją podniósł. Do zawieszki przyczepiony był klucz od pokoju numer sześć.

Pike zamienił klucze na małych rozginanych kółkach. Zawieszka od biura mogła pozostać na swoim haczyku, podczas gdy on pożyczał coś, co wyglądało na klucz do pokoju numer sześć. Otworzył kopertę w pustym pokoju, poza zasięgiem wzroku przez szyby holu, po czym odwiesił klucz na haczyk pokoju numer sześć. Liczył na to, że nikt nie wypróbuje klucza do biura, który najwyraźniej ani razu się nie poruszył.

Kopertę znaleźli wewnątrz jego złożonej gazety. Podał trzy wyjaśnienia, zanim zamilkł.

Autobus Tomasa odjechał. Pani Venn zaoferowała taksówkę i dodatkową tygodniówkę. Przyjął taksówkę, a pieniądze poprosił podzielić między pracowników kuchni.

Kiedy hol opustoszał, Nell opróżniła wiadro. Pani Venn przez chwilę jej się przyglądała.

„Skąd wiedziałaś o kluczach?”

„Czyszczę tablicę we wtorki”, powiedziała Nell. „Zauważa się kształt przedmiotu, kiedy ciągle wyciera się wokół niego”.