Ministerstwo Zgubionych Parasoli

Pierwszego ranka w Ministerstwie Zgubionych Parasoli Pavel otrzymał biurko, pieczątkę i ostrzeżenie, by nigdy nie mylić laski z parasolem tylko dlatego, że trafiła tam mokra.

Jego przełożona, pani Dott, pokazała mu magazyn. Czarne parasole wypełniały jedenaście alejek. Czerwone zajmowały trzy. Jeden żółty parasol spoczywał w zamkniętej gablocie, ponieważ nikt nie umiał uzgodnić, czy namalowana na nim kaczka liczy się jako twarz.

„Twarze wymagają specjalnej klasyfikacji”, wyjaśniła.

Minister zarządził obniżenie kosztów magazynowania. Zadaniem Pavla było zwrócić pięćset parasoli przed końcem miesiąca. Oficjalna procedura wymagała, by każdy zgłaszający się opisał uchwyt, podał datę zguby i przedstawił dowód, że zetknął się z deszczem.

„Jakiego rodzaju dowód?”, zapytał Pavel.

„Preferowana jest wilgoć. Dopuszcza się świadków”.

Pierwszy petent pamiętał jedynie, że jego parasol był czarny. Pavel zaprowadził go do magazynu. Mężczyzna spojrzał w głąb pierwszej alejki, przeprosił i wrócił do domu bez niego.

Po tygodniu Pavel oddał cztery parasole, z których trzy wróciły, gdy właściciele zostawili je w poczekalni. Sporządził propozycję, by uznać wszystkie czarne parasole za funkcjonalnie zamienne. Pani Dott zwróciła ją z dopiskiem: FILOZOFICZNIE INTERESUJĄCE. ADMINISTRACYJNIE NIEUZASADNIONE.

W piątek pewna dziewczynka poprosiła o żółty parasol. Jej dziadek zgubił go w tramwaju.

„Umiesz opisać kaczkę?”, zapytał Pavel.

„Źle narysowana”.

Zgadzało się to z oficjalnym opisem, ale nie miała dowodu deszczu. Od dziewięciu dni niebo było czyste. Pavel zaproponował, żeby dziadek przyszedł osobiście.

„Nie może”, powiedziała. „Ma chore kolana. Dlatego potrzebuje parasola. Podpiera się nim”.

Pavel spojrzał na gablotę. Potem na ostrzeżenie nad swoim biurkiem.

Zarejestrował żółty przedmiot jako laskę z niezwykle dużym ozdobnym baldachimem. Laski podlegały Przedmiotom Miejskim, wydziałowi zamkniętemu sześć lat wcześniej. Zgodnie z przepisami dotyczącymi zlikwidowanych wydziałów mógł wydać ją natychmiast.

Pani Dott obserwowała odchodzącą dziewczynkę. „Stworzył pan precedens”, powiedziała.

„Przepraszam”.

„Nie powiedziałam, że niefortunny”.

W poniedziałek poczekalnia była pełna. Ludzie przyszli po przenośne konstrukcje zacieniające, składane rekwizyty teatralne i jedną bardzo osobistą rzeźbę grzyba. Pavel rozpatrywał każde podanie. Pani Dott stemplowała je z widocznym zadowoleniem.

Pod koniec miesiąca magazyn opuściło pięćset dwanaście przedmiotów. Minister pochwalił poprawę i zapowiedział publiczną wystawę pozostałej kolekcji ministerstwa.

W dniu otwarcia niebo było bezchmurne. Zwiedzający podziwiali parasole w paski, parasolki od słońca i niezwykły zielony okaz w kształcie kapusty. Wtem, bez ostrzeżenia, zaczął padać deszcz.

Pavel otworzył drzwi magazynu.

„Tymczasowe osłony pogodowe”, powiedział do tłumu. „Proszę wziąć po jednej”.

Pani Dott cicho odwróciła urzędową pieczątkę, żeby tusz nie wysechł. Po raz pierwszy od trzydziestu lat nie miała już nic do sklasyfikowania.