Kayıp Şemsiyeler Bakanlığı

Pavel, Kayıp Şemsiyeler Bakanlığındaki ilk sabahında bir masa, bir mühür ve sırf ıslak geldi diye bir bastonu asla şemsiye sanmaması gerektiğine dair bir uyarı aldı.

Amiri Bayan Dott ona depoyu gösterdi. Siyah şemsiyeler on bir koridoru dolduruyordu. Kırmızılar üç koridor kaplıyordu. Tek bir sarı şemsiye kilitli bir dolapta duruyordu; çünkü üstüne boyanmış ördeğin yüz sayılıp sayılmayacağında kimse anlaşamıyordu.

“Yüzler özel sınıflandırma gerektirir,” dedi kadın.

Bakan depolama giderlerinin azaltılmasını emretmişti. Pavel’in görevi ay sonuna kadar beş yüz şemsiyeyi iade etmekti. Resmî işlem, her başvuranın sapı tarif etmesini, kayıp tarihini belirtmesini ve yağmurla karşılaştığına dair kanıt sunmasını gerektiriyordu.

“Ne tür kanıt?” diye sordu Pavel.

“Nemli olmak tercih edilir. Tanık da kabul edilir.”

İlk başvuran yalnızca şemsiyesinin siyah olduğunu hatırlıyordu. Pavel onu depoya götürdü. Adam birinci koridora baktı, özür diledi ve şemsiyesiz eve döndü.

Bir haftanın sonunda Pavel dört şemsiye iade etmişti; bunların üçü, sahipleri bekleme odasında unutunca geri gelmişti. Bütün siyah şemsiyelerin işlev bakımından birbirinin yerine geçebileceğini öne süren bir teklif yazdı. Bayan Dott bir notla geri gönderdi: FELSEFİ AÇIDAN İLGİNÇ. İDARİ AÇIDAN SAKINCALI.

Cuma günü bir çocuk sarı şemsiyeyi istedi. Büyükbabası onu tramvayda kaybetmişti.

“Ördeği tarif edebilir misin?” diye sordu Pavel.

“Kötü çizilmiş.”

Bu, resmî kayıtla uyuşuyordu ama çocuğun yağmur kanıtı yoktu. Dokuz gündür hava açıktı. Pavel büyükbabasının bizzat gelmesini önerdi.

“Gelemez,” dedi çocuk. “Dizleri kötü. Şemsiyeye de onun için ihtiyacı var. Ona dayanıyor.”

Pavel dolaba baktı. Sonra masasının üstündeki uyarıya baktı.

Sarı nesneyi, alışılmadık büyüklükte süslü bir örtüsü olan baston olarak kaydetti. Bastonlar, altı yıl önce kapanmış olan Belediye Eşyaları bölümüne bağlıydı. Kapatılmış bölümlerin kurallarına göre onu hemen teslim edebilirdi.

Bayan Dott çocuğun gidişini izledi. “Bir emsal oluşturdunuz,” dedi.

“Özür dilerim.”

“Talihsiz bir emsal olduğunu söylemedim.”

Pazartesi günü bekleme odası dolmuştu. İnsanlar taşınabilir gölgelikler, katlanır tiyatro aksesuarları ve son derece kişisel bir mantar heykelini almaya gelmişti. Pavel her başvuruyu inceledi. Bayan Dott gözle görülür bir memnuniyetle mühürledi.

Ay sonunda beş yüz on iki nesne depodan çıkmıştı. Bakan bu gelişmeyi övdü ve bakanlığın kalan koleksiyonunun halka açık sergisini duyurdu.

Açılış günü bulutsuzdu. Ziyaretçiler çizgili şemsiyeleri, güneş şemsiyelerini ve lahana biçimli, dikkat çekici yeşil bir örneği beğeniyle inceliyordu. Sonra ansızın yağmur başladı.

Pavel deponun kapılarını açtı.

“Geçici hava sığınakları,” dedi kalabalığa. “Lütfen birer tane alın.”

Bayan Dott, mürekkebi kurumasın diye resmî mührü sessizce ters çevirdi. Otuz yıldır ilk kez sınıflandıracak hiçbir şeyi kalmamıştı.