Camdaki Tarif

İlk tarif, şiddetli yağmurlarla geçen bir haftada Eva’nın mutfağının karşısındaki camda belirdi. Bir kartonun üzerine yeşil keçeli kalemle yazılmıştı: GEREĞİNDEN FAZLA HAVUÇ ALDIĞINIZDA YAPILACAK ÇORBA.

Altında altı malzeme ve bir tencere resmi vardı. Eva buzdolabına baktı. Gereğinden fazla havuç almıştı.

Çorbayı yaptı. Tarifin söylediğinden daha çok tuz gerekiyordu; bunu bir zarfın arkasına yazıp kendi camına yapıştırdı. Sabah karşıdaki kartona bir düzeltme eklenmişti: İYİMSERLİĞİNİZ ÖLÇÜSÜNDE TUZ.

Binalar dar bir avlunun iki yanında birbirine bakıyordu. Eva orada dört yıldır yaşıyor, ama o mutfaktaki kişiyle hiç karşılaşmamış bulunuyordu. Günlük düzenleri yalnızca parçalar hâlinde kesişiyordu: şafakta yanan bir ışık, camın önünden geçen bir yen, bir keresinde de bulaşık yıkarken dans eden birinin kuşku götürmez silueti.

Bir sonraki tarif ekmek içindi. Eva’nın ekmeği fırından sözlük kadar yassı çıktı. Onu pencere pervazına koyup bir not ekledi: TALİMATLARINIZ BİR KAPI TAKOZU YAPTI.

Yeni bir kart geldi: HÂLÂ SICAK MI? TEREYAĞIYLA HER ŞEY MÜMKÜN.

Üç hafta boyunca uzaktan birlikte yemek pişirdiler. Bazen Eva annesinin defterinden bir yemek ekliyordu. Bazen öteki pencerede, köşedeki dükkânın o akşam indirim yaptığı şeylerle hazırlanmış bir tarif beliriyordu. İkisi de adını yazmıyordu.

Perşembe günü pencere karanlık kaldı. Cuma da öyle. Eva bir sütlaç tarifi astı, sonra ansızın haddini aşıyormuş gibi geldiği için indirdi. Cumartesi günü, mavi kazaklı bir adamın mutfak perdelerini açtığını gördü. Bir kolu askıdaydı; dikkatle hareket ediyordu.

Şunu yazdı: ÇORBA?

Adam kartı okudu, gülümsedi ve bir parmağını kaldırdı. Bir dakika sonra yanıtıyla döndü: MERDİVENLER SORUN.

Eva bir termos doldurup avluyu geçti. Karşı binanın girişinde, adamın daire numarasını bilmediğini fark etti. Binada on iki zil vardı. Yağmurun altında, beklemediği kadar budalaca hissederek durdu.

Yukarıdan bir ses geldi. “Üçüncü kat. Solda.”

Daha o kapıyı çalmadan adam açtı. Yakından, hayal ettiğinden daha yaşlı ve daha az ciddi görünüyordu. Kazağında un vardı.

“Ekmeği tek elle denedim,” diye açıkladı.

Adı Daniel’dı. Ona göre pek az minnet gösteren bir kediye çarpmamak için bisikletinden düşmüştü. Eva çorbayı masaya koydu. Çorba soğuyana kadar konuştular, sonra yeniden ısıtıp biraz daha konuştular.

Gitmeden önce Eva, neden havuçlarla başladığını sordu.

“Kızım evden ayrılmadan önce almıştı,” dedi. “Bir kişi için yemek yapmayı hatırlayamıyordum.”

Eva ocağın yanında üst üste duran tarif kartlarına baktı. “Ben de başka biri için yemek yapmayı unutmuştum.”

Ertesi akşam iki mutfak penceresi de karanlıktı. Avlunun karşısında bir komşu, yağmur sonunda durmuşken kimsenin ışıktan yararlanmadığından yakınıyordu.

Daniel’ın dairesinde Eva, çorbasının neden hâlâ tuza ihtiyacı olduğunu anlatıyordu.