Kayıp Köprülerin Haritası

Harita, dağdaki depo ile vadideki hastane arasında yedi köprü gösteriyordu. Lian ilkine gün doğarken ulaştı; yalnızca bir taşa bağlı ip buldu. Aşağıda nehir, koskoca ağaçları denize doğru taşıyordu.

Çantasındaki ilaçların serin kalması gerekiyordu. Onları bir buz kalıbının etrafına yünle sarmış, doktora akşam olmadan varacağına söz vermişti. Şimdiyse köprünün kuzey ayağı selin içinde tek başına duruyordu.

Yamaçtan bir çoban bakıyordu. “Yukarıda bir sal var.”

“Haritada yok.”

“Dün daha kapıydı.”

Sal gerçekten de boş yakıt varillerine bağlanmış bir kapıydı. Yaşlı bir kadın, akıntıya karşı gıcırdayan bir iple onu daha sakin bir kesimden karşıya çekiyordu. Lian’ı ve çantasını ayrı seferlerde geçirdi; hastaneyi duyana kadar ödemeyi geri çevirdi. Duyduktan sonra ise kesinlikle kabul etmedi.

İkinci köprü ayaktaydı, ama bir toprak kayması girişini gömmüştü. Lian üst taraftan tırmandı ve kesilen avucunu sarmak için yeninden bir şerit kopardı. Üçüncü köprüde köylüler, su altında kalmış bir tahıl ambarının çatısına kalaslar döşemişti. Onu bir kuru tahtadan ötekine yönlendirdiler.

Öğleye doğru harita nemlenmiş, neredeyse işe yaramaz hâle gelmişti. Lian mesafeleri, yükseklikleri ve açıları ölçmeyi öğrenmişti. Bir yabancının çantasını yıkık bir duvarın üzerinden taşıyacak çiftçi için bir simge öğrenmemişti.

Dördüncü geçitten sonra sarı bir köpek arayan bir oğlanla karşılaştı. Oğlan köpeğin bükük kulağını tarif edip onu görüp görmediğini sordu.

“Hayır,” dedi Lian, yeniden yürümeye başlamıştı bile.

Yol ayrımında durdu. Aşağıdaki yol, nehri izleyerek kalan köprülere gidiyordu. Yukarıdaki yol ise, sudan kaçan bir köpeğin sığınabileceği terk edilmiş meyve bahçelerinin arasından tırmanıyordu.

On dakika ayırabilirdi, diye düşündü.

Köpeği bir çite dolanmış hâlde buldu; titriyordu ama yaralanmamıştı. Tasmasını kurtarmaya çalışırken oğlan geldi. Bahçeleri tanıyordu. Ayrıca aşağıdaki yolun yeni bir kaya yığınıyla kapandığını biliyordu.

“Amcamın bir tüneli var,” dedi.

Amcasının tüneli eskiden değirmene su taşımıştı. Çantayı önlerinden iterek kuru üst kanaldan süründüler. Dışarı çıktıklarında, hastanenin bacası sırtın aşağısındaydı. Lian akşam göğüne yükselen dumanı görebiliyordu.

Buz, saydam bir yumruk büyüklüğüne inmişti. Doktor ilaçları kontrol edip başını salladı. Lian ancak o zaman oturdu.

Bir hafta sonra amiri düzeltilmiş bir harita istedi. Lian yıkık köprüleri, salı, bahçe yolunu ve eski değirmen kanalını işaretledi. Kenarlara adlar ve tarifler yazdı: burada sorun, iki kez vurun, gevşek kalasa dikkat.

“Bu standart gösterim değil,” dedi amiri.

“Hayır,” diye yanıtladı Lian. “Ama birinin varması gerekebilir.”