Nehrin Sakladığı Sandalye

Mere köyünde her hane, kışın ilk akşamı nehre bir sandalye taşırdı. Sandalyeler suya bakardı. Kimse oturmaz, güneş doğana kadar kimse eve götürmezdi.

Ivo değirmen çarkını onarmaya geldiğinde, yağmur yağarsa ne olacağını sordu.

“Sandalyeler ıslanır,” dedi ev sahibesi.

Köylülerin sorulardan hoşlanmadığına karar verdi.

Alacakaranlıkta peşlerinden kıyıya indi. Bazı sandalyeler cilalı meşedendi. Bazılarının oturakları ip örmeydi ya da ayakları farklı renk tahtalarla onarılmıştı. İki gösterişli yemek sandalyesinin arasında küçük bir tabure duruyordu; üçü de karanlık akıntıya eğilmişti.

Ivo hiçbir şey getirmemişti. Bir çıtası mavi olan mutfak sandalyesini taşıyan ev sahibesinin yanında durdu.

“Kimin için?” diye sordu.

“Kime sorduğuna bağlı.”

Fırıncı, nehrin bir keresinde bir çocuğu odun parçasının üstünde kıyıya geri getirdiğini, sandalyelerin de onu usulca taşıdığı için nehre teşekkür ettiğini söyledi. Kayıkçıya göre gelenek, bir yaşlı kadının bütün kış hiç gelmeyecek bir tekneyi beklemesiyle başlamıştı. Öğretmen, iki hikâyenin de sandalyelerden daha yeni olduğunu söyledi.

Ivo dinledi, sonra değirmene döndü. Şafaktan önce sürtünme sesiyle uyandı. Nehir yükselmişti. Sazlıklarda ilerleyen su, kırık dalları kıyıya doğru kaldırıyordu.

Elinde fenerle dışarı çıktı. Sandalyelerden biri devrilmiş, bir başkası yarı yarıya suya gömülmüştü. Nehir biraz daha yükselirse köy hepsini kaybedecekti.

Sandalyeleri yokuş yukarı sürüklemeye başladı. İşin yarısında ev sahibesi şalına sarınmış olarak göründü.

“Güneş doğana kadar aşağıda kalmaları gerek,” dedi.

“Akıp gidecekler.”

“Evet,” dedi kadın. “Gidebilirler.”

Ama ağır bir sıranın öteki ucundan tuttu. Birlikte su çizgisinin ötesine taşıdılar. Az sonra başka fenerler yaklaştı. İnsanlar önce kendi sandalyelerini, ardından en yakınlarındaki eşyayı kaldırdı. Fırıncı öğretmenin taburesini kurtardı. Kayıkçı, yıllardır konuşmadığı bir adama ait olmuş bir sandalyeyi taşıdı.

Gün ışığı suyun üstüne yayılırken bitkin düşmüş hâlde ıslak çimlere oturdular. Ivo sandalyelerin ne için olduğunu yeniden sordu.

Ev sahibesi ağrıyan ellerini ovuşturdu. “Kocam burada boğuldu. Babası ona nehrin bir yol olduğunu öğretmişti. Ben sonrasında duvar olmasını istedim. Kimsenin geçemeyeceği bir şey.”

Kıyı boyunca baktı; komşular mobilyaları, kime ait oldukları konusunda pek anlaşamadan ayırıyordu.

“Sandalyeler, bekleyişimizi koyacak bir yer veriyor,” dedi.

Ertesi kış Ivo hâlâ Mere’deydi. Değirmen çarkı düzgün çalışıyordu ve o tepenin yanında bir ev kiralamıştı. Alacakaranlıkta nehre bir sandalye götürdü. Yeni yapılmıştı; oturağı geniş, ayakları sağlamdı.

Kimse kimin için olduğunu sormadı. İlk yağmur damlaları düşünce ev sahibesi mavi sandalyesini onunkine biraz yaklaştırdı.