Yörüngeler Arasındaki Bahçe

İstasyonun bahçesi, bir otobüsten daha geniş olmayan bir silindiri kaplıyordu. Camın ardında fasulyeler gümüş renkli bir kafese tırmanıyor, bir limon ağacı yapay güneş ışığına doğru eğiliyordu. Amira her yaprağı tanıyordu. On bir aydır bahçenin tek bakıcısıydı.

Saat 04.10’da dönüş gemisi kenetlenme isteğini iletti. Kırk dakika bekleyebilirdi. Hasarlı bir soğutma sıvısı pompası, Dünya yolculuğundaki güvenlik payını azaltmıştı ve mürettebat bir tur daha dönmeyi göze almıyordu.

Amira çantasının fermuarını kapattı. İçinde kâğıda yazılmış bir mektup, babasının fotoğrafı ve on iki çeşit tohum içeren bir teneke kutu vardı. Kutu hafifti. Sorun, bahçenin hafızasıydı.

Araştırma görevini sona erdiren fırtınada istasyon ana vericisini kaybetmişti. Yerel depolamada on bir aylık gözlem duruyordu: düşük yerçekimine uyum sağlayan kökler, geri dönüştürülmüş toprağın biçimini öğrenen mantarlar, üç hafta erken çiçek açan bir fasulye. Arşivi sağlam kalan bağlantı noktasından kopyalamak elli üç dakika sürecekti.

“Önemli kısmını gönder,” dedi pilot.

Amira pencereden baktı. Solgun bir sülük bir vidaya tutunmuştu. Yetmiş gündür her sabah fotoğrafını çekmişti. Hangi gün önemli kısım sayılırdı?

Dosyaları seçmeye başladı, sonra durdu. Pilot biniş tünelini hazırlıyordu bile. Zeminde bir motorun gümbürtüsü yayıldı.

Babası, apartmanlarının arkasında bir bostan işlemişti. Öldüğünde Amira, tarihlerle, yağış rakamlarıyla ve aletlerini ödünç alan insanların adlarıyla dolu bir defter bulmuştu. Neden bu kadar çok şeyi kaydettiğini sonunda anlayabilmek umuduyla onu yörüngeye getirmişti.

Şimdi defteri açtı. İki sayfanın arasında, çimlenmesine güvenilemeyecek kadar eski bir paket bakla tohumu vardı. Arkasına babası şunu yazmıştı: Sıradakine başlamasına yetecek kadarını ver.

Amira yeni bir klasör oluşturdu. İçine ekim takvimini, toprak karışımının tarifini, başarısızlıkları ve sülüğün vidanın etrafındaki son kıvrımını gösteren bir fotoğrafı koydu. Tam arşivin nerede kaldığını ve başka bir mürettebatın onu nasıl alabileceğini açıklayan bir not ekledi. Dosyalar doksan saniyede kopyalandı.

Sonra limon ağacından çelikler aldı. Dalları, Dünya’da yeniden yaratılması olanaksız bir yerçekimi ritmiyle büyümüştü. Üç sürgünü nemli beze sarıp tohumların yanına yerleştirdi.

“Sekiz dakikan var,” dedi pilot.

Amira bahçenin ışıklarını kapattı. Acil dolaşım sistemi bitkileri birkaç hafta yaşatacaktı; belki de kimsenin garanti edemediği bir programdaki ikmal dronunun gelişine kadar.

Kapakta arkasına baktı. Yapay gündüzü olmayan silindir, onun yorgun yüzünü yansıtıyordu. Avucunu cama bastırdı ve ayrıldı.

Altı ay sonra bir okul ona fotoğraf gönderdi. Çocuklar, tuhaf biçimde eğilmiş bir limon ağacının etrafında duruyordu. Arkalarındaki posterde, bir vidanın etrafına kıvrılmış bir sülük görünüyordu.

Mesajda bilimsel bir soru yoktu. Onları ziyaret edip fasulyelerin nasıl ekileceğini anlatabilir miydi?

Amira babasının defterinde temiz bir sayfa açtı ve adlarını yazdı.