Şafağı Ödünç Alan Kasaba

Güneşin doğmadığı sabah Mara, kasaba saatinin içinde dönüp duran mavi bir tüy buldu. Tüy, dişlilere karşı hareket ediyor ama ezilmiyordu. Atölyesinin aşağısında insanlar, ellerinde kahvaltı kâseleriyle toplanmış, doğudaki sıradağı seyrediyordu.

Belediye başkanı elinde bir fener ve vadesi geçmiş bir faturayla geldi. “Geçen sonbahar bir saatlik gün ışığı ödünç almıştık,” dedi. “Hasat için. Sonra değirmene bir saat daha. Borç kendiliğinden kapanır sanmıştım.”

Mara faturayı okudu. Fenerin ışığını geçirecek kadar ince bir yaprağa yazılmıştı. Ödeme, gönülden verilen saatlerle yapılmalıydı. Altına, daha küçük harflerle biri şunu eklemişti: Önceden başkasına söz verilmiş saatler kabul edilmez.

“Benim öğleden sonramı ver,” dedi belediye başkanı.

“Toplantınız var.”

“O zaman akşamımı.”

“Kızınıza uçurtmasını onaracağınıza söz verdiniz.”

Belediye başkanı bir sandığa oturdu. Dışarıda fırıncı dükkânını mum ışığında açtı. Değirmenci, karanlığın bir teslimatı yapmamak için mazeret sayılıp sayılmayacağını soruyordu. Sanki herkesin savunması gereken bir programı vardı.

Mara tüyü, son sokak lambasının ötesinde yaşayan büyükannesine götürdü. Yaşlı kadın, elleri titremeye başlamadan önce saat tamir ederdi.

“Gün ışığı cömerttir,” dedi. “İnsanlar bu yüzden onu bedelsiz bir şey sanır.”

“Müşteri bekleyerek geçirdiğim saatleri verebilir miyim?”

“Beklerken o saatler sana mı ait?”

Mara sobanın yanındaki boş sandalyeye baktı. Aylardır, yanında bozuk bir saat ya da bir soru getirmeden ziyaret etmeyi düşünüyordu. Bugünkü ziyaretine bile bir iş ilişmişti.

Tüyü masaya koydu. “Şu kâğıt oyununu bana yeniden gösterir misin?”

Büyükannesi bir kaşını kaldırdı. “Nefret ettiğini söylemiştin.”

“Kaybetmekten nefret ettiğimi söylemiştim.”

Oynadılar. Mara üç kez yenildi, sonra büyükannesinin hep var olduğunu iddia ettiği bir kuralla kazandı. Çaydanlık kaynadığında ikisi de onu kaldırmak için acele etmedi. Tüyün mavisi, kibrit alevinin sarısına dönerek parladı. Kapının altında ince bir ışık çizgisi belirdi.

Öğle olduğunda, ya da saatlerinin öğle dediği vakitte, haber yayılmıştı. Fırıncı erkenden kapatıp çırağının yanına oturdu; ona geride bıraktığı köyü sordu. Değirmenci, bir komşusunun mobilyalarını yukarı taşımaya yardım etti, sonra her çentiğin hikâyesini dinlemek için kaldı. Belediye başkanı söz verdiği için uçurtmayı onardı; ardından dönüş saati belirlemeden kızının peşinden çayıra gitti.

Sıradağın rengi açıldı. İnsanlar birer birer ona bakmayı unuttu.

Mara ilk dolu güneş ışığıyla atölyesine döndü. Saat doğru çalışıyordu. Yaprak sıradan bir sonbahar döküntüsüne dönüşmüş, tüy kaybolmuştu.

Ertesi sabah kapının altında yeni bir fatura buldu. Borç yoktu. Onun yerine tek bir satır yazıyordu: Alacak biriktirilemez.

Mara güldü, dükkânı bir saatliğine kapattı ve büyükannesinin nasıl hile yaptığını öğrenmeye gitti.