Miasto, które pożyczyło świt

Rankiem, gdy słońce nie wzeszło, Mara znalazła błękitne pióro obracające się wewnątrz miejskiego zegara. Poruszało się wbrew trybom, nie dając się zmiażdżyć. Pod jej warsztatem gromadzili się ludzie z miskami śniadania w dłoniach, wpatrzeni we wschodni grzbiet wzgórz.

Burmistrz przyszedł z latarnią i zaległym rachunkiem. „Zeszłej jesieni pożyczyliśmy godzinę światła dziennego”, powiedział. „Na żniwa. Potem jeszcze jedną dla młyna. Sądziłem, że dług spłaci się sam”.

Mara przeczytała rachunek. Spisano go na liściu tak cienkim, że przeświecała przez niego latarnia. Zapłaty należało dokonać w godzinach ofiarowanych z własnej woli. Niżej ktoś dopisał drobniejszym pismem: Godziny już komuś obiecane nie mogą zostać przyjęte.

„Dajcie na to moje popołudnie”, powiedział burmistrz.

„Ma pan zebranie”.

„To mój wieczór”.

„Obiecał pan córce naprawić latawiec”.

Burmistrz usiadł na skrzynce. Na dworze piekarz otwierał sklep przy świecach. Młynarz pytał, czy ciemność zwalnia go z dostawy. Wszyscy zdawali się bronić swoich terminarzy.

Mara zaniosła pióro do babci, która mieszkała za ostatnią latarnią uliczną. Staruszka naprawiała kiedyś zegarki, zanim zaczęły jej drżeć ręce.

„Światło dzienne jest hojne”, powiedziała. „Dlatego ludzie biorą je za coś, co nie ma ceny”.

„Czy mogłabym oddać godziny, które spędzam, czekając na klientów?”

„Czy należą do ciebie, kiedy czekasz?”

Mara spojrzała na puste krzesło przy piecu. Od miesięcy zamierzała przyjść w odwiedziny bez zepsutego zegara ani pytania. Dziś nawet jej wizyta wiązała się ze sprawą do załatwienia.

Położyła pióro na stole. „Pokażesz mi jeszcze raz tę grę w karty?”

Babcia uniosła brew. „Mówiłaś, że jej nie cierpisz”.

„Mówiłam, że nie cierpię przegrywać”.

Grały. Mara przegrała trzy razy, potem wygrała dzięki zasadzie, która według babci istniała od zawsze. Kiedy zagotował się czajnik, żadna nie spieszyła się, by go zdjąć. Pióro pojaśniało, zmieniając błękit w żółć płomienia zapałki. Pod drzwiami pojawił się wąski pasek światła.

Do południa, a przynajmniej do pory, którą ich zegarki nazywały południem, wieść się rozeszła. Piekarz zamknął wcześniej i usiadł z uczennicą, pytając o wioskę, którą opuściła. Młynarz pomógł wnieść meble sąsiada na piętro, a potem został, by wysłuchać historii każdego wgniecenia. Burmistrz naprawił latawiec, bo obiecał; później poszedł za córką na łąkę, nie wyznaczając godziny powrotu.

Grzbiet wzgórz pobladł. Ludzie jeden po drugim zapominali na niego patrzeć.

Mara wróciła do warsztatu w pierwszym pełnym świetle słońca. Zegar chodził prawidłowo. Liść stał się zwykłym jesiennym śmieciem, a pióro zniknęło.

Następnego ranka znalazła pod drzwiami nowy rachunek. Nie była nic winna. Zamiast kwoty widniała jedna linijka: Kredytu nie można gromadzić.

Mara roześmiała się, zamknęła sklep na godzinę i poszła dowiedzieć się, jak babcia oszukiwała.