Mapa brakujących mostów

Mapa pokazywała siedem mostów między górskim magazynem a szpitalem w dolinie. Lian dotarła do pierwszego o wschodzie słońca i znalazła jedynie linę przywiązaną do kamienia. Poniżej rzeka niosła ku morzu całe drzewa.

Lekarstwo w jej plecaku musiało pozostać chłodne. Owinęła je wełną wokół bryły lodu i obiecała lekarzowi, że dotrze przed wieczorem. Teraz północny filar mostu stał samotnie w powodzi.

Ze zbocza patrzył pasterz. „W górze rzeki jest prom”.

„Nie ma go na mapie”.

„Wczoraj był drzwiami”.

Prom rzeczywiście był drzwiami przymocowanymi do pustych beczek po paliwie. Stara kobieta przeciągała go przez spokojniejszy odcinek rzeki na linie, która zgrzytała w nurcie. Przewiozła Lian i plecak osobno, odmawiając zapłaty, dopóki nie usłyszała o szpitalu. Wtedy odmówiła już całkowicie.

Drugi most wciąż stał, ale osuwisko zasypało dojazd. Lian wspięła się ponad nim i oderwała pasek rękawa, by obwiązać rozciętą dłoń. Przy trzecim mieszkańcy ułożyli deski na dachu zatopionego spichlerza. Prowadzili ją od jednego suchego kawałka drewna do drugiego.

Do południa mapa była wilgotna i niemal bezużyteczna. Lian uczyła się mierzyć odległości, wysokości i kąty. Nie poznała symbolu oznaczającego rolnika, który przeniesie plecak nieznajomej przez zburzony mur.

Za czwartą przeprawą spotkała chłopca szukającego żółtego psa. Opisał jego zagięte ucho i zapytał, czy go widziała.

„Nie”, odpowiedziała, idąc już dalej.

Na rozwidleniu ścieżki zatrzymała się. Dolna droga biegła wzdłuż rzeki ku pozostałym mostom. Górna wspinała się przez opuszczone sady, gdzie pies mógł szukać schronienia przed wodą.

Dziesięć minut mogę poświęcić, powiedziała sobie.

Znalazła psa zaplątanego w ogrodzenie, drżącego, lecz bez obrażeń. Chłopiec pojawił się, gdy uwalniała jego obrożę. Znał sady. Wiedział też, że dolna droga kończy się na świeżym obrywie skalnym.

„Mój wujek ma tunel”, powiedział.

Tunel jego wujka doprowadzał kiedyś wodę do młyna. Przeczołgali się suchym górnym kanałem, pchając plecak przed sobą. Gdy wyszli, komin szpitala wznosił się poniżej grzbietu. Lian widziała jego dym na tle wieczornego nieba.

Lód skurczył się do przezroczystej pięści. Lekarz sprawdził lekarstwo i skinął głową. Dopiero wtedy Lian usiadła.

Tydzień później jej przełożony poprosił o poprawioną mapę. Zaznaczyła zniszczone mosty, prom, ścieżkę przez sad i dawny kanał młyński. Na marginesach zapisała nazwiska i wskazówki: zapytaj tutaj, zapukaj dwa razy, uważaj na luźną deskę.

„To nie są standardowe oznaczenia”, powiedział.

„Nie”, odparła Lian. „Ale ktoś może potrzebować dotrzeć na miejsce”.