Een kaart van verdwenen bruggen

Op de kaart stonden zeven bruggen tussen het depot in de bergen en het ziekenhuis in het dal. Lian bereikte de eerste bij zonsopgang en vond alleen een touw dat aan een steen vastzat. Beneden voerde de rivier hele bomen naar zee.

De medicijnen in haar rugzak moesten koel blijven. Ze had ze met een blok ijs in wol gewikkeld en de dokter beloofd dat ze er voor de avond zou zijn. Nu stond de noordelijke pijler van de brug eenzaam in het hoogwater.

Een herder keek vanaf de helling toe. ‘Stroomopwaarts is een veerpont.’

‘Die staat niet op de kaart.’

‘Gisteren was het nog een deur.’

De veerpont was inderdaad een deur, vastgesjord op lege brandstofvaten. Een oude vrouw trok hem over een rustiger stuk met een touw dat schuurde tegen de stroom. Ze zette Lian en de rugzak afzonderlijk over en sloeg betaling af, totdat ze van het ziekenhuis hoorde. Toen wilde ze er helemaal niets meer van weten.

De tweede brug stond nog overeind, maar een aardverschuiving had de toegangsweg bedolven. Lian klom erbovenlangs en scheurde een reep van haar mouw om een snee in haar handpalm te verbinden. Bij de derde hadden dorpelingen planken over het dak van een ondergelopen graanschuur gelegd. Ze leidden haar van het ene droge stuk hout naar het andere.

Tegen de middag was de kaart vochtig en vrijwel onbruikbaar. Lian had geleerd afstanden, hoogtes en hoeken te meten. Ze had geen symbool geleerd voor een boer die de rugzak van een vreemde over een kapotte muur droeg.

Voorbij de vierde oversteek ontmoette ze een jongen die een gele hond zocht. Hij beschreef zijn omgeknakte oor en vroeg toen of ze hem had gezien.

‘Nee’, zei ze, terwijl ze alweer verderliep.

Bij een splitsing bleef ze staan. De onderste weg volgde de rivier naar de overgebleven bruggen. De bovenste klom door verlaten boomgaarden, waar een hond misschien heen zou vluchten voor het water.

Tien minuten kon ze missen, hield ze zichzelf voor.

Ze vond de hond, verstrikt in een hek, trillend maar ongedeerd. De jongen kwam aanlopen terwijl ze zijn halsband losmaakte. Hij kende de boomgaarden. Hij wist ook dat de onderste weg ophield bij een nieuwe rotsval.

‘Mijn oom heeft een tunnel’, zei hij.

Door de tunnel van zijn oom was vroeger water naar de molen gestroomd. Ze kropen door de droge bovenste geul met de rugzak voor zich uit. Toen ze eruit kwamen, stond de schoorsteen van het ziekenhuis beneden de kam. Lian zag de rook tegen de avondlucht.

Het ijs was geslonken tot een doorzichtige vuist. De dokter controleerde de medicijnen en knikte. Pas toen ging Lian zitten.

Een week later vroeg haar leidinggevende om een verbeterde kaart. Ze tekende de verwoeste bruggen, de veerpont, het boomgaardpad en de oude molengang in. In de marges schreef ze namen en aanwijzingen: hier vragen, tweemaal kloppen, oppassen voor de losse plank.

‘Dit zijn geen standaardtekens’, zei hij.

‘Nee’, antwoordde Lian. ‘Maar misschien moet iemand ergens aankomen.’