เมืองที่ขอยืมรุ่งอรุณ

เช้าวันที่ดวงอาทิตย์ไม่ยอมขึ้น มาราพบขนนกสีฟ้าหมุนอยู่ในนาฬิกาประจำเมือง มันเคลื่อนสวนเฟืองโดยไม่ถูกบดขยี้ ใต้ห้องทำงานของเธอ ผู้คนมารวมตัวกันโดยถือชามอาหารเช้าไว้ในมือ มองไปยังสันเขาทางตะวันออก

นายกเทศมนตรีมาถึงพร้อมตะเกียงกับใบแจ้งหนี้ที่เลยกำหนดชำระ “เรายืมแสงกลางวันมาหนึ่งชั่วโมงเมื่อฤดูใบไม้ร่วงที่แล้ว” เขาบอก “เพื่อเก็บเกี่ยว จากนั้นก็ยืมอีกชั่วโมงให้โรงสี ผมนึกว่าหนี้คงหมดไปเอง”

มาราอ่านใบแจ้งหนี้ ซึ่งเขียนอยู่บนใบไม้บางเสียจนแสงตะเกียงส่องทะลุได้ ต้องชำระด้วยชั่วโมงที่มอบให้โดยสมัครใจ ใต้ข้อความนั้นมีใครบางคนเขียนกำกับไว้ด้วยตัวอักษรเล็กกว่าเดิมว่า ไม่รับชั่วโมงที่ได้ให้สัญญาแก่ผู้อื่นไว้แล้ว

“เอาช่วงบ่ายของผมไปสิ” นายกเทศมนตรีบอก

“คุณมีประชุมค่ะ”

“งั้นก็ช่วงค่ำ”

“คุณสัญญากับลูกสาวว่าจะซ่อมว่าวให้เธอ”

นายกเทศมนตรีนั่งลงบนลังไม้ ข้างนอก คนทำขนมปังเปิดร้านด้วยแสงเทียน เจ้าของโรงสีถามว่าความมืดทำให้เขาไม่ต้องส่งของได้หรือไม่ ทุกคนดูเหมือนมีตารางเวลาของตัวเองที่ต้องปกป้อง

มารานำขนนกไปหายาย ผู้ซึ่งอาศัยอยู่เลยเสาไฟถนนต้นสุดท้ายไป หญิงชราเคยซ่อมนาฬิกา ก่อนที่มือจะเริ่มสั่น

“แสงกลางวันใจกว้าง” ยายพูด “คนเลยเข้าใจผิดว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่มีราคา”

“หนูให้เวลาที่ใช้รอลูกค้าได้ไหม”

“ตอนที่รออยู่ เวลานั้นเป็นของหลานจริงหรือ”

มารามองเก้าอี้ว่างข้างเตาไฟ หลายเดือนแล้วที่เธอตั้งใจจะมาเยี่ยมโดยไม่เอานาฬิกาพังหรือคำถามมาด้วย แม้แต่วันนี้ การมาเยี่ยมก็ยังมีธุระติดมาด้วย

เธอวางขนนกบนโต๊ะ “ยายสอนเกมไพ่นั่นให้หนูอีกทีได้ไหม”

ยายเลิกคิ้วข้างหนึ่ง “หลานบอกว่าเกลียดมันนี่”

“หนูบอกว่าเกลียดการแพ้ต่างหาก”

ทั้งคู่เล่นไพ่ มาราแพ้สามครั้ง ก่อนจะชนะด้วยกติกาข้อหนึ่งที่ยายอ้างว่ามีอยู่เสมอ เมื่อกาต้มน้ำเดือด ไม่มีใครรีบยกมันลง ขนนกสว่างขึ้น จากสีฟ้ากลายเป็นสีเหลืองของเปลวไม้ขีด แสงเส้นบางปรากฏใต้ประตู

พอถึงเที่ยง หรือเวลาที่นาฬิกาของพวกเขาเรียกว่าเที่ยง ข่าวก็แพร่ไปทั่ว คนทำขนมปังปิดร้านเร็วและนั่งคุยกับลูกมือ ถามถึงหมู่บ้านที่เธอจากมา เจ้าของโรงสีช่วยขนเฟอร์นิเจอร์ของเพื่อนบ้านขึ้นชั้นบน แล้วอยู่ต่อเพื่อฟังเรื่องราวของรอยบุบทุกแห่ง นายกเทศมนตรีซ่อมว่าวตามสัญญา จากนั้นก็เดินตามลูกสาวไปที่ทุ่งโดยไม่ได้นัดหมายเวลากลับ

สันเขาค่อย ๆ ซีดสว่าง ผู้คนลืมมองมันทีละคน

มารากลับห้องทำงานเมื่อแสงอาทิตย์ส่องเต็มที่เป็นครั้งแรก นาฬิกาเดินตรงแล้ว ใบไม้กลายเป็นใบไม้ร่วงธรรมดา ส่วนขนนกหายไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอพบใบแจ้งหนี้ใหม่ใต้ประตู ไม่มียอดค้างชำระ แต่มีข้อความอยู่เพียงบรรทัดเดียวว่า เครดิตไม่อาจเก็บสะสม

มาราหัวเราะ ปิดร้านหนึ่งชั่วโมง แล้วไปเรียนรู้ว่ายายโกงไพ่ได้อย่างไร