กระทรวงร่มหาย

เช้าแรกที่กระทรวงร่มหาย พาเวลได้รับโต๊ะ ตรายาง และคำเตือนว่าห้ามสับสนระหว่างไม้เท้ากับร่มเพียงเพราะมันถูกส่งมาในสภาพเปียก

หัวหน้าของเขา คุณนายดอตต์ พาชมโกดัง ร่มสีดำกินพื้นที่สิบเอ็ดแถว สีแดงสามแถว ร่มเหลืองเพียงคันเดียวนอนในตู้ล็อก เพราะไม่มีใครตกลงกันได้ว่าเป็ดที่วาดบนนั้นนับเป็นใบหน้าหรือไม่

“ใบหน้าต้องจัดประเภทพิเศษ” เธอบอก

รัฐมนตรีสั่งลดค่าเก็บรักษา งานของพาเวลคือคืนร่มห้าร้อยคันก่อนสิ้นเดือน ขั้นตอนทางการกำหนดให้ผู้ขอรับบรรยายด้าม ระบุวันที่ทำหาย และแสดงหลักฐานว่าได้เผชิญฝน

“หลักฐานแบบไหนครับ” พาเวลถาม

“ควรเป็นความชื้น ยอมรับพยานบุคคลด้วย”

ผู้ขอคนแรกจำได้เพียงว่าร่มตัวเองสีดำ พาเวลพาเข้าโกดัง ชายคนนั้นมองตลอดแถวหนึ่ง กล่าวขอโทษ แล้วกลับบ้านมือเปล่า

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ พาเวลคืนร่มได้สี่คัน สามคันกลับมาอีกเพราะเจ้าของลืมไว้ในห้องรอ เขาเขียนข้อเสนอว่าร่มดำทุกคันใช้แทนกันได้ในทางหน้าที่ คุณนายดอตต์ส่งคืนพร้อมบันทึก น่าสนใจทางปรัชญา ไม่สมเหตุผลทางบริหาร

วันศุกร์ เด็กหญิงมาขอร่มเหลือง ปู่ของเธอทำหายบนรถราง

“บรรยายเป็ดได้ไหม” พาเวลถาม

“วาดไม่สวย”

ตรงกับบันทึกทางการ แต่เธอไม่มีหลักฐานฝน อากาศแจ่มใสมาเก้าวัน พาเวลเสนอให้ปู่มาด้วยตัวเอง

“มาไม่ได้ค่ะ” เธอตอบ “เข่าไม่ดี ถึงต้องใช้ร่มไงคะ ปู่ใช้มันค้ำตัว”

พาเวลมองตู้ จากนั้นมองคำเตือนเหนือโต๊ะ

เขาลงทะเบียนวัตถุสีเหลืองเป็นไม้เท้าที่มีหลังคาประดับขนาดใหญ่ผิดปกติ ไม้เท้าอยู่ในความรับผิดชอบแผนกวัตถุเทศบาล ซึ่งปิดไปเมื่อหกปีก่อน ตามระเบียบหน่วยงานที่ยุบแล้ว เขาปล่อยของได้ทันที

คุณนายดอตต์มองเด็กหญิงจากไป “คุณสร้างบรรทัดฐานขึ้นแล้ว” เธอบอก

“ขอโทษครับ”

“ฉันไม่ได้บอกว่าเป็นบรรทัดฐานที่ไม่ดี”

ถึงวันจันทร์ ห้องรอก็เต็ม คนมาขอโครงสร้างให้ร่มเงาพกพา อุปกรณ์ละครพับได้ และประติมากรรมเห็ดที่มีความหมายส่วนตัวอย่างยิ่งหนึ่งชิ้น พาเวลตรวจทุกคำขอ คุณนายดอตต์ประทับตราด้วยความพอใจที่เห็นได้ชัด

สิ้นเดือน วัตถุห้าร้อยสิบสองชิ้นออกจากโกดัง รัฐมนตรีชื่นชมผลดีและประกาศจัดนิทรรศการสาธารณะของสะสมที่กระทรวงยังเหลือ

วันเปิดงานฟ้าไร้เมฆ ผู้ชมชื่นชมร่มลาย ร่มกันแดด และตัวอย่างสีเขียวทรงกะหล่ำปลีอันโดดเด่น แล้วฝนก็ตกโดยไม่เตือนล่วงหน้า

พาเวลเปิดประตูโกดัง

“ที่กำบังอากาศชั่วคราวครับ” เขาบอกฝูงชน “เชิญหยิบคนละชิ้น”

คุณนายดอตต์คว่ำตราทางการเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้หมึกแห้ง เป็นครั้งแรกในสามสิบปีที่เธอไม่มีอะไรเหลือให้จัดประเภท