Wanneer de veerboten rusten

Acht maanden lang verkocht Mira Jonas dezelfde sandwich bij de veerhaven. Hij haalde hem om kwart voor negen op, tussen het aanmeren van de laatste boot en het fietsen naar huis. Ze wikkelde hem altijd in de dienstregeling van de vorige dag.

Op een donderdag vouwde hij de krant open en zag een correctie in blauwe inkt. De overtocht op zondag was geannuleerd.

"Motorreparaties?" vroeg hij.

'De bruiloft van mijn zus,' zei Mira. 'Ik had het verkeerde schema gekopieerd.'

Hij wist niet dat ze een zus had. Zij wist niet dat hij accordeon kon spelen totdat hij aanbood om iemand te zoeken voor de receptie, waarna hij toegaf dat die iemand hijzelf was.

De bruiloft vond plaats in een dorpshuis. Jonas speelde te snel toen hij nerveus was. Mira's oom danste te langzaam, zelfs toen hij nuchter was. Op de een of andere manier kwamen ze tot een overeenkomst. Daarna stapelden Mira en Jonas stoelen op elkaar en praatten ze tot de conciërge de helft van de lichten uitdeed.

De week daarop kocht Jonas zoals gewoonlijk zijn broodje. Geen van beiden sprak over de avond ervoor. Een afspraakje leek een veel grotere uitnodiging dan een bruiloft waar iedereen voor was uitgenodigd.

Toen kwam de winterdienstregeling. De laatste veerboot zou een uur eerder vertrekken. Mira's kiosk zou sluiten voordat Jonas klaar was met werken.

'Heel verstandig,' zei ze, terwijl ze de mededeling bekeek.

"Beter voor de motor," zei hij.

Op de laatste late avond had de veerboot vertraging door een kapotte laadklep. Mira wachtte met de lichten aan. Om kwart over tien kwam de havenmeester haar vertellen dat de boot de hele nacht aan de overkant van het water zou blijven liggen.

Ze sloot de kiosk af en had twee broodjes bij zich, want ze had er eentje voor zichzelf gemaakt.

De passagiersboot was gestopt, maar de kleine onderhoudsboot voer nog steeds over als dat nodig was. Mira vroeg de opzichter om een ​​lift. Halverwege begon ze zich onnozel te voelen. Jonas had misschien gegeten. Misschien wilde hij liever met rust gelaten worden. Misschien sliep hij wel.

Hij stond aan de overkant van de kade met een papieren tas in zijn hand.

'De supervisor zei dat u stond te wachten,' legde hij uit. 'Ik heb een fiets geleend. Ik dacht dat ik wel over de brug kon.'

De brug lag elf kilometer stroomopwaarts.

Ze bekeken de twee broodjes en de twee kopjes soep in zijn tas. De bestuurder van de motorboot vroeg of ze allebei wel echt ergens heen wilden.

'Nee,' zei Mira.

Ze aten in de lege wachtkamer terwijl de haven om hen heen tot rust kwam. Jonas vroeg of ze zondag met hem wilde dineren, zonder concrete afspraken.

Mira draaide het boterhampapier om en schreef de tijd op.