Pazarda İki Liste

Her cumartesi Ren altı domates, açık çay ve en güçlü kokan şeftalileri alırdı. Her cumartesi Elise arkasında durur ve şeftalilerin ezilmiş olduğunu söylerdi. Ren ona bir tane ikram ederdi. Elise reddeder, sonra yan tezgahtan sert, yeşil şeftalileri alırdı.

Tanışıklıkları, meyve alışverişinden öteye geçmeyen koca bir yaz boyunca sürdü. Birbirlerinin alışveriş listelerini isimlerinden daha iyi biliyorlardı. Bir keresinde Ren çayı unuttuğunda, Elise onu kapıdan geri çağırmıştı. Bir keresinde de tezgah sahibinin sattığı küçük beyaz fasulyeleri bulmuş ve sepetinin yanına bir poşet bırakmıştı.

Eylül ayında şeftali satıcısı onlara gelecek haftanın son pazarı olacağını söyledi. Karısının evde yardıma ihtiyacı vardı. Ren iki ekstra çuval aldı. Elise ise hiç almadı.

"Kışa kadar yetecek kadar morluğun olacak," dedi.

“Bunlar babam için. O sert meyveleri yiyemiyor.”

Kendi listesine baktı. Dar bir dikdörtgen şeklinde katlanmış ve kat yerleri incelmişti. "Yeşil olanlar kızım için. Onları üniversiteye götürüyor. Eve gelmeden önce alıyorum."

"Her hafta geliyor mu?"

“Hayır,” dedi Elise. “Ama olabilir.”

Ertesi günkü pazarda Ren, Elise'e kahve isteyip istemediğini sordu. Elise saatine baktı. Kızı öğlen gelecekti. Ren başka bir zaman dedi ve Elise o kadar hızlı bir şekilde evet dedi ki, ikisi de soğan reyonunu inceliyormuş gibi yaptı.

Sonra babası düştü ve Ren üç cumartesi günü işe gidemedi. Hastanede Elise'in alt kattaki komşusuna bıraktığı küçük çay poşetini buldu. Poşetin üzerine adını ve telefon numarasını yazmış, ardından da onu gülümseten bir satır eklemişti: "İstenmedikçe meyve tavsiyesi verilmeyecektir."

Hastane bahçesinden aradı. Babasının inatçılığından, kızının yeni dairesinden ve pazar yerindeki tentelere vuran yağmurun sesinden bahsettiler. Telefonu kapatmadan önce tekrar kahve hakkında sordu.

"Bu cumartesi," dedi Elise. "Eve biri gelse bile."

Saat onda buluştular. Ren'in yanında alışveriş listesi yoktu. Elise kendi listesini getirmişti ama cebinde katlanmış halde bırakmıştı. Kahve içerken, şeftaliyi her haliyle sevmediğini itiraf etti. Ren ise çay hakkında neredeyse hiçbir şey bilmediğini, babasının her listeye çayın adını yazdığını itiraf etti.

Birbirleri için uydurdukları insanlara güldüler. Sonra pazarda dolaştılar, ekmek, iki elma ve ikisinden de getirmeleri istenmeyen çiçekler aldılar.