Twee lijsten op de markt.

Elke zaterdag kocht Ren zes tomaten, losse thee en de perziken die het sterkst roken. Elke zaterdag stond Elise achter hem en zei dat de perziken beurs waren. Hij bood haar er dan een aan. Ze weigerde en kocht vervolgens de stevige, groene perziken bij de kraam ernaast.

Hun kennismaking duurde een hele zomer en ging niet verder dan fruit. Ze kenden elkaars boodschappenlijstjes beter dan elkaars namen. Toen Ren eens de thee vergat, riep Elise hem terug vanaf de poort. Een andere keer vond hij de kleine witte bonen die haar kraamhouder had uitverkocht en legde een zakje naast haar mand.

In september vertelde de perzikenverkoper hen dat de volgende week zijn laatste markt zou zijn. Zijn vrouw had hulp thuis nodig. Ren kocht twee extra tassen. Elise kocht er geen.

'Je zult genoeg blauwe plekken hebben om tot de winter mee te kunnen,' zei ze.

“Die zijn voor mijn vader. Hij kan niet tegen hard fruit.”

Ze keek naar haar eigen lijst. Die was opgevouwen tot een smalle rechthoek en bij de vouwen dun geworden. 'De groene zijn voor mijn dochter. Die neemt ze mee naar de universiteit. Ik koop ze voordat ze thuiskomt.'

"Komt ze elke week?"

'Nee,' zei Elise. 'Maar misschien wel.'

Op de volgende markt vroeg Ren of Elise koffie wilde. Ze keek op haar horloge. Haar dochter werd om twaalf uur verwacht. Hij zei een andere keer, en ze zei zo snel ja dat ze allebei deden alsof ze een uitstalling met uien bestudeerden.

Toen viel zijn vader, en Ren miste drie zaterdagen. In het ziekenhuis vond hij het kleine theezakje dat Elise bij de benedenbuurvrouw had achtergelaten. Daarop had ze haar naam en telefoonnummer geschreven, gevolgd door een zin die hem deed glimlachen: Geen fruitadvies tenzij erom gevraagd wordt.

Hij belde vanuit de ziekenhuistuin. Ze spraken over de koppigheid van zijn vader, het nieuwe appartement van haar dochter en het geluid van de regen op de marktkramen. Voordat hij ophing, vroeg hij nog een keer naar koffie.

'Aanstaande zaterdag,' zei Elise. 'Ook als er iemand thuiskomt.'

Ze ontmoetten elkaar om tien uur. Ren had geen boodschappenlijstje bij zich. Elise had de hare wel meegenomen, maar ze had die opgevouwen in haar zak laten zitten. Onder het genot van een kop koffie gaf ze toe dat ze perziken in geen enkele vorm lustte. Ren gaf toe dat hij bijna niets van thee wist; zijn vader had de naam altijd op zijn lijstje gezet.

Ze lachten om de personages die ze voor elkaar hadden verzonnen. Daarna wandelden ze over de markt en kochten brood, twee appels en bloemen die geen van beiden gevraagd was mee te nemen.