Üç Paragraf

"Kopyala!" diye bağırdı kapıdaki küçük çocuk. Yatakta yatan hasta kadın, yıpranmış yorganın üzerinde parmaklarını amaçsızca hareket ettirmeye başladı. Gözleri ateşten parlıyordu; bir zamanlar güzel olan yüzü incelmiş ve acıdan buruşmuştu. Ölmek üzereydi, ama ne o ne de elini tutan ve kağıt bir tablete yazı yazan adam sonun bu kadar yakın olduğunu bilmiyordu.

Ustabaşının sipariş ettiği mizahi yazılar sütununu doldurmak için üç paragraf eksikti. Aldıkları cüzi ücret, barınma ve yiyecek ihtiyaçlarını zar zor karşılıyordu. İlaç yoktu ama buna olan ihtiyaç neredeyse ortadan kalkmıştı.

Kadının zihni dağılıyordu; hızlı ve durmaksızın konuşuyordu, adam ise kalemini ısırıp, kadının ince, sıcak elini tutarak kağıt yığınına bakıyordu.

“Ah, Jack; Jack, babam hayır diyor, seninle gidemem. Seni sevmiyorum! Jack, kalbimi mi kırmak istiyorsun? Ah, bak, bak! Tarlalar cennet gibi, çiçeklerle dolu. Neden buzun yok? Evdeyken buzum vardı. Bana birazcık veremez misin, boğazım yanıyor?”

Mizah yazarı şöyle yazdı: "Bir adam piknikte bir kızın sırtına buz parçası koyarsa, ona soğuk mu davranır?"

Kadın, yanan yüzünden dağılmış kahverengi saç tutamlarını telaşla geriye doğru itti.

“Jack, Jack, ölmek istemiyorum! Pencereden kim tırmanıyor? Ah, sadece Jack, ve işte Jack elimi de tutuyor. Ne kadar komik! Bu gece nehre gidiyoruz. Sessiz, geniş, karanlık, fısıldayan nehre. Elimi sıkı tut. Jack, suyun içeri girdiğini hissediyorum. Çok soğuk. Ölü olmak, ölü olmak ve yukarıdaki ağaçları görmek ne kadar tuhaf görünüyor.”

Mizah yazarı şöyle yazdı: "Ölüler Meydanı'nda - bir mezarlık alanı."

“Anlaşıldı efendim,” diye tekrar bağırdı küçük çocuk. “Formlar yarım saat içinde kilitlenecek.”

Adam kalemini paramparça etti. Tuttuğu el soğuyordu; kesinlikle ateşi geçiyordu. Şimdi şarkı söylüyordu, annesinin dizinin dibinde öğrenmiş olabileceği küçük, mırıldanan bir şarkıydı ve parmakları kıpırdamayı bırakmıştı.

“Bana,” dedi güçsüz ve üzgün bir sesle, “anne babama karşı gelip Jack’le evlendiğim için zorluklar ve acılar çekeceğimi söylediler. Ah, canım, başım ağrıyor, düşünemiyorum. Hayır, hayır, dantel kollu beyaz elbise, o siyah, korkunç şey değil! Yelken açıyoruz, yelken açıyoruz, yelken açıyoruz, bu nehir nereye gidiyor? Sen Jack değilsin, çok soğuk ve sertsin. Alnındaki o kırmızı iz ne? Gel kız kardeşim, biraz papatya zinciri yapalım ve sonra aceleyle eve gidelim, üzerimizde büyük bir kara bulut var—sabah daha iyi olacağım. Jack, elimi sıkıca tutar mısın? Jack, kendimi tüy gibi hafif hissediyorum—sadece bulutun içine doğru süzülüyorum ve elini hissedemiyorum. Ah, şimdi onu görüyorum ve yüzünde eski sevgi ve şefkat var. Ona gitmeliyim. Jack. Anne, anne!”

Adam hızla yazdı:

"Bir kadın genellikle kocasının tüm akrabaları arasında en çok kayınvalidesini sever."

Sonra kapıya fırladı, gazeteyi çocuğun eline tutuşturdu ve hızla yatağa doğru ilerledi.

Elini, çok acı çekmiş olan kahverengi başın altına nazikçe koydu, ama baş ağır bir şekilde yana döndü.

Ateşi geçmişti. Mizahçı yalnız kalmıştı.