Drie alinea's

'Kopie!', riep het jongetje bij de deur. De zieke vrouw die op bed lag, begon doelloos met haar vingers over de versleten sprei te bewegen. Haar ogen glinsterden van de koorts; haar gezicht, eens zo mooi, was mager en getekend door pijn. Ze lag op sterven, maar noch zij, noch de man die haar hand vasthield en op een notitieblok schreef, wist dat het einde zo nabij was.

Er ontbraken nog drie alinea's om de column met humoristische stukken te vullen waar de voorman om had gevraagd. Het schamele loon dat ze ervoor kregen, was nauwelijks genoeg voor onderdak en eten. Er was een tekort aan medicijnen, maar de behoefte daaraan was bijna voorbij.

De gedachten van de vrouw dwaalden af; ze sprak snel en onophoudelijk, en de man beet op zijn potlood en staarde naar het notitieblok, terwijl hij haar slanke, warme hand vasthield.

'Oh, Jack; Jack, papa zegt nee, ik kan niet met je meegaan. Ik hou niet van je! Jack, wil je mijn hart breken? Oh, kijk, kijk! De velden zijn als de hemel, zo vol bloemen. Waarom heb je geen ijs? Ik had ijs toen ik thuis was. Kun je me niet een klein stukje geven, mijn keel brandt?'

De humorist schreef: "Als een man een meisje tijdens een picknick een stuk ijs in haar rug legt, negeert hij haar dan?"

De vrouw probeerde koortsachtig de losse plukken bruin haar van haar brandende gezicht te verwijderen.

'Jack, Jack, ik wil niet dood! Wie klimt daar door het raam? Oh, het is Jack, en Jack houdt ook nog mijn hand vast. Wat grappig! We gaan vanavond naar de rivier. De stille, brede, donkere, fluisterende rivier. Houd mijn hand stevig vast. Jack, ik voel het water binnenstromen. Het is zo koud. Wat vreemd om dood te zijn, dood, en dan de bomen boven je te zien.'

De humorist schreef: "Op het dodenplein – een grafperceel."

"Begrepen, meneer," riep het jongetje opnieuw. "De formulieren worden over een half uur afgesloten."

De man beet zijn potlood tot splinters. De hand die hij vasthield werd kouder; haar koorts moest toch wel aan het zakken zijn. Ze zong nu, een zacht liedje dat ze misschien wel van haar moeder had geleerd, en haar vingers bewogen niet meer.

'Ze vertelden me,' zei ze zwakjes en verdrietig, 'dat er moeilijkheden en lijden op me af zouden komen omdat ik mijn ouders niet gehoorzaamde en met Jack trouwde. O jee, ik heb zo'n hoofdpijn dat ik niet kan nadenken. Nee, nee, die witte jurk met de kanten mouwen, niet dat zwarte, afschuwelijke ding! Varen, varen, varen, waar gaat deze rivier heen? Jij bent Jack niet, je bent te koud en te streng. Wat is die rode vlek op je voorhoofd? Kom, zus, laten we wat madeliefjeskransen maken en dan snel naar huis gaan, er hangt een grote zwarte wolk boven ons – morgen voel ik me beter. Jack, wil je mijn hand even vasthouden? Jack, ik voel me zo licht als een veertje – ik zweef gewoon, zweef, recht de wolk in en ik voel je hand niet. O, ik zie haar nu, en daar is die oude liefde en tederheid in haar gezicht. Ik moet naar haar toe. Jack. Moeder, moeder!'

De man schreef snel:

"Een vrouw vindt de schoonmoeder van haar man over het algemeen het leukst van al zijn familieleden."

Toen sprong hij naar de deur, drukte de kolom met teksten in de hand van de jongen en haastte zich naar het bed.

Hij legde voorzichtig zijn arm onder het bruine hoofd dat zoveel had geleden, maar het draaide zich zwaar opzij.

De koorts was gezakt. De humorist was alleen.