Trzy akapity

„Zrozumiałem!” – krzyknął mały chłopiec w drzwiach. Chora kobieta leżąca na łóżku zaczęła bez celu poruszać palcami po zniszczonej kołdrze. Jej oczy błyszczały od gorączki; twarz, niegdyś piękna, była chuda i ściągnięta bólem. Umierała, ale ani ona, ani mężczyzna, który trzymał ją za rękę i pisał na papierowej tabliczce, nie wiedzieli, że koniec jest tak bliski.

Brakowało trzech akapitów, by wypełnić kolumnę humorystycznych tekstów, po które posłał brygadzista. Niewielkie wynagrodzenie, jakie im przynosiło, ledwie wystarczało na schronienie i jedzenie. Brakowało lekarstw, ale zapotrzebowanie na nie prawie się wyczerpało.

Myśli kobiety błądziły; mówiła szybko i nieprzerwanie, a mężczyzna gryzł ołówek i wpatrywał się w notes, trzymając jej szczupłą, gorącą dłoń.

„Och, Jacku; Jacku, tata mówi, że nie, nie mogę z tobą iść. Nie kocham cię! Jacku, chcesz mi złamać serce? Och, spójrz, spójrz! Pola są jak niebo, tak pełne kwiatów. Czemu nie masz lodu? Miałam lód, kiedy byłam w domu. Nie możesz dać mi choć kawałka, bo mnie pali w gardle?”

Humorysta napisał: „Kiedy mężczyzna kładzie dziewczynie na pikniku kawałek lodu na plecy, czy traktuje ją chłodno?”

Kobieta gorączkowo odgarnęła luźne pasma brązowych włosów z rozpalonej twarzy.

„Jack, Jack, nie chcę umierać! Kto włazi przez okno? Och, to tylko Jack, a Jack trzyma mnie też za rękę. Jakie to zabawne! Idziemy dziś wieczorem nad rzekę. Cichą, szeroką, ciemną, szepczącą rzekę. Trzymaj mnie mocno za rękę. Jack, czuję, jak woda napływa. Jest taka zimna. Jakie to dziwne, być martwym, martwym i widzieć drzewa nad sobą.”

Humorysta napisał: „Na martwym placu – działka cmentarna”.

„Zrozumiałem, proszę pana” – krzyknął ponownie chłopiec. „Formularze zamknięte za pół godziny”.

Mężczyzna wgryzł się w ołówek, aż drzazgi. Ręka, którą trzymał, robiła się coraz zimniejsza; gorączka z pewnością jej ustępowała. Śpiewała teraz, jakąś nucącą piosenkę, której mogłaby się nauczyć na kolanach matki, a jej palce przestały się poruszać.

„Powiedzieli mi” – powiedziała słabo i smutno – „że spotkają mnie trudności i cierpienia za nieposłuszeństwo rodzicom i ślub z Jackiem. Ojej, boli mnie głowa, więc nie mogę myśleć. Nie, nie, biała sukienka z koronkowymi rękawami, nie ta czarna, okropna rzecz! Żegluję, żegluję, żegluję, dokąd płynie ta rzeka? Nie jesteś Jackiem, jesteś zbyt zimny i surowy. Co to za czerwony ślad na twoim czole? Chodź, siostro, zrobimy wianki ze stokrotek, a potem szybko do domu, nad nami wisi wielka czarna chmura – rano poczuję się lepiej. Jack, proszę, chwyć mnie mocno za rękę. Jack, czuję się lekka jak piórko – po prostu unoszę się, unoszę, prosto w chmurę i nie czuję twojej ręki. Och, widzę ją teraz, a w jej twarzy maluje się dawna miłość i czułość. Muszę do niej pójść. Jack. Mamo, mamo!”

Mężczyzna szybko napisał:

„Kobieta z reguły najbardziej ze wszystkich krewnych lubi teściową swojego męża.”

Następnie skoczył do drzwi, wcisnął chłopcu do ręki stosowną notatkę i szybko podszedł do łóżka.

Delikatnie podłożył rękę pod brązową głowę, która tak bardzo cierpiała, ale ta ciężko odchyliła się na bok.

Gorączka minęła. Humorysta został sam.