สามย่อหน้า

“คัดลอก!” เด็กชายตัวเล็กตะโกนที่ประตู หญิงป่วยที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มขยับนิ้วไปมาอย่างไม่มีจุดหมายบนผ้าปูที่นอนเก่าๆ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยไข้ ใบหน้าของเธอที่เคยสวยงามกลับผอมแห้งและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอใกล้ตายแล้ว แต่ทั้งเธอและชายที่จับมือเธอและเขียนลงบนแผ่นกระดาษต่างก็ไม่รู้ว่าวาระสุดท้ายใกล้เข้ามาแล้ว

ขาดอีกสามย่อหน้าเพื่อเติมเต็มคอลัมน์เรื่องตลกที่หัวหน้าคนงานส่งมา ค่าจ้างเล็กน้อยที่พวกเขาได้รับนั้นแทบจะไม่เพียงพอสำหรับที่พักและอาหาร ยาขาดแคลน แต่ความจำเป็นในการใช้ยาก็ใกล้จะหมดไปแล้ว

หญิงสาวใจลอย พูดเร็วและไม่หยุด ส่วนชายคนนั้นกัดดินสอและจ้องมองแผ่นกระดาษที่จับมือเรียวเล็กและร้อนผ่าวของเธออยู่

“โอ้ แจ็ค แจ็ค พ่อบอกว่าไม่ได้ แม่ไปกับลูกไม่ได้ แม่ไม่รักลูก! แจ็ค ลูกอยากทำร้ายหัวใจแม่หรือไง? โอ้ ดูสิ ดูสิ! ทุ่งนาสวยงามราวกับสวรรค์ เต็มไปด้วยดอกไม้ ทำไมไม่มีน้ำแข็งล่ะ? ตอนอยู่บ้านแม่มีน้ำแข็งนะ ลูกช่วยให้น้ำแข็งแม่สักชิ้นได้ไหม คอแม่แสบร้อนไปหมดแล้ว”

นักเขียนอารมณ์ขันเขียนว่า: “เมื่อผู้ชายเอาก้อนน้ำแข็งจิ้มหลังผู้หญิงในงานปิกนิก เขาแสดงท่าทีเย็นชาใส่เธอหรือเปล่า?”

หญิงคนนั้นรีบจัดผมสีน้ำตาลที่ร่วงหล่นลงมาปิดใบหน้าอันร้อนผ่าวของเธออย่างร้อนรน

“แจ็ค แจ็ค ฉันไม่อยากตาย! ใครปีนเข้ามาทางหน้าต่าง? อ้อ ก็แค่แจ็ค และนี่แจ็คก็จับมือฉันอยู่ด้วย ตลกจัง! คืนนี้เราจะไปแม่น้ำกัน แม่น้ำที่เงียบสงบ กว้างใหญ่ มืดมิด และเสียงกระซิบแผ่วเบา จับมือฉันไว้แน่นๆ แจ็ค ฉันรู้สึกถึงน้ำที่กำลังไหลเข้ามา มันเย็นมาก มันแปลกจังที่ได้ตาย ได้ตาย แล้วยังเห็นต้นไม้อยู่เหนือหัว”

นักเขียนอารมณ์ขันเขียนว่า: “บนพื้นที่ว่างเปล่า—ที่ดินในสุสาน”

“รับทราบครับ” เด็กชายตัวเล็กตะโกนอีกครั้ง “แบบฟอร์มจะถูกล็อกในอีกครึ่งชั่วโมง”

ชายคนนั้นกัดดินสอจนแตกเป็นเสี่ยงๆ มือที่เขาจับอยู่เริ่มเย็นลง ไข้ของเธอคงจะหายไปแล้ว เธอกำลังร้องเพลงเบาๆ เป็นเพลงที่เธออาจจะเคยเรียนมาตั้งแต่สมัยเป็นเด็ก และนิ้วของเธอก็หยุดขยับแล้ว

“พวกเขาบอกฉันว่า” เธอพูดอย่างอ่อนแรงและเศร้าสร้อย “ความยากลำบากและความทุกข์ทรมานจะมาเยือนฉันเพราะไม่เชื่อฟังพ่อแม่และแต่งงานกับแจ็ค โอ้ พระเจ้า ฉันปวดหัวจนคิดอะไรไม่ออก ไม่ ไม่ ชุดสีขาวแขนลูกไม้ ไม่ใช่ชุดสีดำน่ากลัวนั่น! ล่องเรือ ล่องเรือ ล่องเรือ แม่น้ำนี้ไปที่ไหนกัน? คุณไม่ใช่แจ็ค คุณเย็นชาและดุเกินไป รอยแดงบนหน้าผากของคุณคืออะไร? มาเถอะน้องสาว เรามาทำพวงมาลัยดอกเดซี่แล้วรีบกลับบ้านกันเถอะ มีเมฆดำก้อนใหญ่ลอยอยู่เหนือเรา พรุ่งนี้เช้าฉันจะดีขึ้น แจ็ค ถ้าคุณจับมือฉันไว้แน่นๆ แจ็ค ฉันรู้สึกเบาเหมือนขนนก ฉันลอย ลอย เข้าไปในเมฆ และฉันไม่รู้สึกถึงมือของคุณ โอ้ ฉันเห็นเธอแล้ว และนั่นคือความรักและความอ่อนโยนแบบเก่าในใบหน้าของเธอ ฉันต้องไปหาเธอ แจ็ค แม่ แม่!”

ชายคนนั้นเขียนอย่างรวดเร็ว:

“โดยทั่วไปแล้ว ผู้หญิงมักจะชอบแม่สามีมากที่สุดในบรรดาญาติพี่น้องของเขา”

จากนั้นเขาก็รีบวิ่งไปที่ประตู โยนเอกสารที่คัดลอกมาใส่มือเด็กชาย แล้วรีบตรงไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว

เขาค่อยๆ สอดแขนเข้าไปใต้ศีรษะสีน้ำตาลที่ได้รับความเจ็บปวดอย่างมาก แต่ศีรษะนั้นกลับหันหน้าไปทางอื่นอย่างหนัก

ไข้หายแล้ว นักเขียนอารมณ์ขันจึงอยู่คนเดียว