Aziz ve Cin

Küçük taş aziz, eski katedralin yan koridorlarından birinde, tenha bir niş içinde yer alıyordu. Kimse onun kim olduğunu tam olarak hatırlamıyordu, ama bu bir bakıma saygınlığının garantisiydi. En azından Goblin öyle söylüyordu. Goblin, tuhaf taş oymacılığının çok güzel bir örneğiydi ve küçük azizin nişinin karşısındaki duvardaki konsolda yaşıyordu. Koro sıralarındaki ve koro bölümü paravanındaki tuhaf oymalar ve hatta çatının yükseklerindeki gargoyller gibi katedralin en iyi insanlarından bazılarıyla bağlantılıydı. Kemerlerde veya mahzende tahtadan, taştan veya kurşundan yapılmış, kıvrılıp bükülen tüm fantastik yaratıklar ve kuklalar bir şekilde ona benziyordu; bu nedenle katedral dünyasında tanınmış bir öneme sahip bir kişiydi.

Küçük taş aziz ve cin, çoğu şeye farklı bakış açılarından baksalar da, çok iyi anlaşıyorlardı. Aziz, eski moda bir hayırseverdi; dünyayı, gördüğü haliyle, iyi ama geliştirilebilecek bir yer olarak görüyordu. Özellikle de sefil bir şekilde fakir olan kilise farelerine acıyordu. Cin ise, bildiği haliyle dünyanın kötü olduğunu ama kendi haline bırakılmasının daha iyi olduğunu düşünüyordu. Kilise farelerinin görevi fakir olmaktı.

Aziz şöyle dedi: "Yine de, onlara çok üzülüyorum."

"Elbette," dedi Cin; "onlara acımak senin görevin. Eğer yoksulluğu bırakırlarsa, görevlerini yerine getiremezsin. Boşuna bir iş yapmış olursun."

Aziz'in ona bir maaşsız işin ne anlama geldiğini sormasını umuyordu, ama Aziz taş gibi bir sessizliğe büründü. Cin haklı olabilir, ama yine de kış gelmeden önce kilise fareleri için bir şeyler yapmak istediğini düşündü; çok zavallıydılar.

Konuyu düşünürken, ayaklarının arasına sert metalik bir sesle bir şey düşmesiyle irkildi. Parlak, yeni bir thaler'di; bu tür şeyleri toplayan katedral kargalarından biri onu alıp nişinin hemen üzerindeki taş bir pervaza getirmişti ve sakristi kapısının çarpması onu korkutup düşürmesine neden olmuştu. Barutun icadından beri ailenin sinirleri eskisi gibi değildi.

"Orada ne var?" diye sordu Cin.

Aziz, "Bir gümüş thaler," dedi. "Gerçekten," diye devam etti, "çok şanslıyım; şimdi kilisedeki fareler için bir şeyler yapabilirim."

"Bunu nasıl başaracaksın?" diye sordu Cin.

Aziz düşündü.

“Kilisede yerleri süpüren hizmetçiye bir rüyada görüneceğim. Ona ayaklarımın arasında gümüş bir thaler bulacağını, onu alıp bir ölçek mısır satın alması ve türbeme koyması gerektiğini söyleyeceğim. Parayı bulduğunda bunun gerçek bir rüya olduğunu anlayacak ve talimatlarımı dikkatle uygulayacaktır. O zaman fareler bütün kış boyunca yiyecek bulacaklar.”

"Elbette bunu yapabilirsiniz," diye karşılık verdi Cin. "Şimdi, ben ancak insanlar sindirilemeyen ağır bir akşam yemeği yedikten sonra onlara görünebilirim. Rahibe ile olan fırsatlarım sınırlı olurdu. Sonuçta azize olmanın da bir avantajı var."

Bütün bu süre boyunca para azizin ayaklarının dibinde duruyordu. Temiz ve parıldayan paranın üzerinde Seçmenin arması güzelce işlenmişti. Aziz, böyle bir fırsatın aceleyle elden çıkarılamayacak kadar nadir olduğunu düşünmeye başladı. Belki de ayrım gözetmeyen hayırseverlik kilise farelerine zarar verebilirdi. Sonuçta, yoksul olmak onların göreviydi; Cin öyle demişti ve Cin genellikle haklıydı.

"Şöyle düşündüm," dedi o kişiye, "belki de mısır yerine sunakıma bir thaler değerinde mum koydursam çok daha iyi olur."

Görünüşte güzel olsun diye, insanların zaman zaman türbesinde mum yakmalarını sık sık isterdi; ancak insanlar onun kim olduğunu unuttukları için, ona bu şekilde ilgi göstermenin karlı bir yatırım olmadığı düşünülürdü.

"Mumlar daha geleneksel bir yöntem olurdu," dedi Goblin.

Aziz, "Elbette daha ortodoks bir yöntem," diye onayladı, "ve fareler de mumların uçlarını yiyebilir; mum uçları çok şişmanlatıcıdır."

Goblin göz kırpmak için fazla terbiyeliydi; üstelik taştan bir goblin olduğu için bu söz konusu bile olamazdı.

⁂

"Bakın, orada değilse işte burada!" dedi kilise görevlisi ertesi sabah. Parlak parayı tozlu nişten aldı ve kirli ellerinde defalarca çevirdi. Sonra ağzına götürüp ısırdı.

"Bunu yiyecek olamaz," diye düşündü Aziz ve ona en sert bakışlarıyla baktı.

"Vay canına," dedi kadın biraz daha tiz bir ses tonuyla, "kim tahmin ederdi ki! Hem de bir azize!"

Sonra anlaşılmaz bir şey yaptı. Cebinden eski bir bant parçası çıkardı, büyük bir ilmek oluşturacak şekilde thaler'in etrafına çapraz olarak bağladı ve küçük azizenin boynuna astı.

Sonra gitti.

Cin, "Tek olası açıklama, bunun kötü bir şey olmasıdır," dedi.

⁂

"Komşunuzun taktığı o süsleme nedir?" diye sordu bitişikteki sütunun başlığına oyulmuş bir ejderha.

Aziz, utançtan ağlamak üzereydi, ancak taş kalpli olduğu için ağlayamadı.

"Bu, -öhöm!- olağanüstü değerde bir madeni para," diye yanıtladı Goblin incelikle.

Ve katedralde, küçük taş azizin türbesinin paha biçilmez bir bağışla zenginleştirildiği haberi yayıldı.

"Sonuçta, bir goblin vicdanına sahip olmak da bir şey," dedi Aziz kendi kendine.

Kilise fareleri her zamanki gibi cılızdı. Ama zaten görevleri de buydu.