Tırmıklama

"Kim teklif veriyor?"

Müzayede görevlisi, yıpranmış ve lekeli bir çocuk sallanan atını havaya kaldırdı. Bu at, açık artırmada satılan ev eşyalarının sahibi olan adamın ailesinin küçük bir üyesine aitti.

Tamamen iflas etmişti. Dünyadaki her şeyini alacaklılarına vermişti; evini, mobilyalarını, atlarını, mal varlığını ve topraklarını. Ev eşyalarının ve aile yadigarlarının yüzlerce yabancı el arasında dağıtıldığı satışı izleyen kalabalığın arasında duruyordu.

Kolunda ağır bir peçeyle örtünmüş bir kadın duruyordu. "Kim teklif veriyor?"

Müzayede görevlisi, görülebilsin diye sallanan atı yüksekte tuttu. Çocuk elleri seyrek yelesini koparmıştı; dizginleri narin küçük parmaklar tarafından bükülmüş ve aşınmıştı. Kalabalık hareketsizdi.

Kalın peçenin altındaki kadın hıçkırarak ellerini uzattı.

"Hayır, hayır, hayır!" diye bağırdı.

Adam duygudan bembeyaz kesilmişti. Bir zamanlar eski sallanan evde neşeyle dolaşan o küçük beden, yıllar önce dünyaya göçmüştü. Bu, onun mutlu çocukluğundan geriye kalan tek hatıraydı.

Müzayede görevlisi, gözlerinde tuhaf bir nemle, tek kelime etmeden sallanan atı adama uzattı. Adam hevesle atı kaptı ve peçeli kadınla birlikte aceleyle uzaklaştılar.

Kalabalık sempatiyle mırıldandı.

Adam ve kadın boş bir odaya girdiler ve sallanan atı yere bıraktılar. Adam bıçağını çıkardı, atın önünü yırttı ve bir tomar para çıkardı. Paraları saydı ve şöyle dedi: "Hiç para kazanmadan başarısız olduğum bir gün, soğuk bir gün demektir. Sekiz bin beş yüz dolar, ama o müzayede görevlisi oyunu bozmaya çok yaklaştı."