การกวาดล้าง

“ใครจะเสนอราคา?”

ผู้จัดการประมูลชูม้าโยกเด็กขึ้นมาตัวหนึ่ง สภาพเก่าและเปื้อนคราบ มันเคยเป็นของสมาชิกตัวเล็กๆ ในครอบครัวของชายคนนั้น ซึ่งทรัพย์สินในบ้านของเขาถูกนำมาประมูลขาย

เขาล้มละลายอย่างสิ้นเชิง เขาเสียทุกอย่างในโลกให้กับเจ้าหนี้ไปหมดแล้ว ทั้งบ้าน เฟอร์นิเจอร์ ม้า สินค้า และที่ดิน เขาจึงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่เฝ้ามองการขายทรัพย์สินที่กำลังกระจัดกระจายข้าวของเครื่องใช้และมรดกของเขาไปอยู่ในมือของคนแปลกหน้านับร้อย

หญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้าหนาพิงแขนเขาอยู่ “ใครประมูล?”

ผู้จัดการประมูลยกม้าโยกขึ้นสูงเพื่อให้ทุกคนมองเห็น มือเล็กๆ ของเด็กๆ ดึงขนแผงคอที่บางเบาออกไปจนหมด บังเหียนบิดเบี้ยวและสึกหรอจากฝีมือของนิ้วเล็กๆ ฝูงชนเงียบกริบ

หญิงสาวใต้ผ้าคลุมหนาร่ำไห้และยื่นมือออกไป

“ไม่ ไม่ ไม่!” เธอร้องไห้

ชายคนนั้นหน้าซีดเผือดด้วยความเศร้า ร่างเล็กๆ ที่เคยนั่งเล่นอย่างสนุกสนานบนบ้านโยกหลังเก่าได้จากไปสู่โลกภายนอกเมื่อหลายปีก่อน นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เหลืออยู่จากวัยเด็กอันแสนสุขของเขา

นายหน้าประมูลมีน้ำตาคลอเบ้าอย่างประหลาด ก่อนจะยื่นม้าโยกให้ชายคนนั้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ ชายคนนั้นรับมันมาด้วยมือที่กระตือรือร้น แล้วเขากับหญิงที่คลุมหน้าก็รีบเดินจากไป

ฝูงชนต่างพึมพำด้วยความเห็นใจ

ชายและหญิงคู่นั้นเข้าไปในห้องว่างห้องหนึ่ง แล้ววางม้าโยกลง เขาหยิบมีดออกมา กรีดเปิดด้านหน้าของม้าโยก แล้วหยิบธนบัตรออกมาเป็นปึก เขาจึงนับและพูดว่า “วันนี้เป็นวันที่แย่จริงๆ ที่ผมพลาดโอกาสทำกำไร แปดพันห้าร้อยดอลลาร์ แต่เจ้ามือประมูลเกือบจะทำให้เกมพังแล้ว”