Zembla Mahkumu

Anthony Hoke tarafından

Bunun üzerine kral çok öfkelendi, kimse korkudan yanına yaklaşmaya cesaret edemedi ve Prenses Astla'nın kendisine itaatsizlik ettiği için büyük bir turnuva düzenleyeceğini ve en büyük cesareti gösteren şövalyeye prensesin elini vereceğini duyurdu.

Ve bunu yapacağını duyurmak için bir haberci gönderdi.

Ve haberci, büyük bir teneke boru üfleyerek ve dörtnala koşan, şen şakrak bir ata binerek ülkeyi dolaştı ve isteğini duyurdu; köylüler ona hayranlıkla baktılar ve dediler ki: "İşte bu, tarihçilerin bize anlattığı teneke boru çalan kumarbazlardan biri."

Ve gün geldiğinde, kral tribünde oturmuş, elinde savaş mezurasını tutuyordu; yanında ise solgun ve güzel görünen, ama gözlerinden yaşları zorlukla akan Prenses Astla oturuyordu. Turnuvaya gelen şövalyeler prensesin güzelliğine hayranlıkla bakıyor ve her biri onunla evlenip kralın yanında kalabilmek için yemin ediyordu. Birdenbire prensesin kalbi hızla çarpmaya başladı, çünkü şövalyeler arasında daha önce aşık olduğu fakir öğrencilerden birini gördü.

Şövalyeler atlarına binip tribünün önünden sıra halinde geçtiler ve kral, şövalyelerin arasında en kötü ata ve en kötü koşum takımına sahip olan zavallı öğrenciyi durdurup şöyle dedi:

"Şövalye efendim, lütfen bana o muhteşem, sallantılı ve paslı görünen zırhınızın neyden yapıldığını söyleyin?"

"Ah, kralım," dedi genç şövalye, "büyük bir kavgaya girişmek üzere olduğumuzu düşünürsek, ben buna hurda demir derdim, siz de öyle düşünmez miydiniz?"

“Ods bodikins!” dedi kral. “Bu gencin zekası çok güzel.”

⁂

Turnuva bütün gün sürdü ve sonunda şövalyelerden sadece ikisi kaldı; bunlardan biri prensesin sevgilisiydi.

"Her halükarda, bir dövüş için yeterli," dedi kral. "Ey şövalyeler, buraya gelin, bu güzel hanımın elini kazanmak için düello yapacak mısınız?"

"Mızrak dövüşü yapacağız," dediler şövalyeler.

İki şövalye iki saat boyunca dövüştü ve sonunda prensesin sevgilisi galip gelerek diğerini yere serdi. Galip gelen şövalye atını kralın önünde dizginledi ve eyerinde saygıyla eğildi.

Prenses Astla'nın yanaklarında pembe bir kızarıklık vardı; gözlerinde heyecanın ışığı, aşkın yumuşak parıltısıyla yarışıyordu; dudakları aralıktı, güzel saçları açıktı ve sevgilisinin sözlerini duymak için koltuğa tutunarak öne eğildi, göğsü kabarıyordu ve mutlu bir gülümsemeyle bekliyordu.

"İyi savaştınız, şövalye efendi," dedi kral. "Ve eğer bir dileğiniz varsa, sadece söylemeniz yeterli."

Şövalye, "Öyleyse sizden şunu rica edeceğim: Krallığınızda Schneider'in meşhur maymun anahtarının patent haklarını satın aldım ve bunu onaylayan bir mektup istiyorum." dedi.

Kral, "Onu alacaksınız," dedi, "ama size şunu söylemeliyim ki, krallığımda tek bir maymun bile yok."

Zafer kazanan şövalye öfkeyle bağırarak atına atladı ve son hızla dörtnala uzaklaştı.

Kral tam konuşmaya başlayacakken, aklına korkunç bir şüphe geldi ve tribünün üzerine yığılıp öldü.

"Tanrım!" diye haykırdı can çekişirken, "prensesi yanına almayı unutmuş."