Więzień Zembli

Autorstwa Anthony'ego Hoke'a

Król wpadł we wściekłość tak wielką, że nikt ze strachu nie odważył się do niego zbliżyć. Ogłosił, że skoro księżniczka Astla okazała mu nieposłuszeństwo, odbędzie się wielki turniej, a temu rycerzowi, który okaże się najbardziej waleczny, da rękę księżniczki.

I wysłał herolda, aby obwieścił, że to uczyni.

I herold obchodził kraj, dając znać o swoim pragnieniu, dmąc w wielki róg blaszany i jadąc na szlachetnym rumaku, który podskakiwał i hasał; a mieszkańcy wsi patrzyli na niego z bojaźnią i mówili: „Patrzcie, to jeden z tych hazardzistów grających w róg blaszany, o których opowiadali nam kronikarze”.

A gdy nadszedł dzień, król zasiadł na trybunie, trzymając w ręku sztab bitewny, a u jego boku siedziała księżniczka Astla, blada i piękna, lecz o smutnych oczach, z których ledwo powstrzymywała łzy. Rycerze, którzy przybyli na turniej, patrzyli na księżniczkę z podziwem dla jej urody i każdy z nich przysiągł, że ją zdobędzie, aby móc ją poślubić i zamieszkać u króla. Nagle serce księżniczki zabiło mocniej, gdyż dostrzegła wśród rycerzy jednego z biednych uczniów, w którym była zakochana.

Rycerze wsiedli na konie i ustawili się w szeregu obok trybuny, a król zatrzymał biednego studenta, który miał najgorszego konia i najgorsze uprzęże ze wszystkich rycerzy, i powiedział:

„Panie rycerzu, proszę powiedz mi, z czego wykonana jest ta cudowna, chwiejna i zardzewiała zbroja?”

„Och, królu” – rzekł młody rycerz – „skoro mamy zamiar stoczyć wielką walkę, nazwałbym to złomem, czyż nie?”

„Ods bodikins!” powiedział król. „Młodzieniec ma niezły dowcip”.

⁂

Turniej trwał cały dzień i na jego koniec pozostało dwóch rycerzy, a jednym z nich był kochanek księżniczki.

„W każdym razie wystarczy na walkę” – powiedział król. „Chodźcie tu, rycerze, czy powalczycie o rękę tej pięknej damy?”

„Będziemy walczyć” – powiedzieli rycerze.

Dwaj rycerze walczyli przez dwie godziny i w końcu kochanek księżniczki zwyciężył i powalił drugiego na ziemię. Zwycięski rycerz złożył przed królem karakol swojego konia i nisko skłonił się w siodle.

Na policzkach Księżniczki Astli gościł rumieniec; w jej oczach blask podniecenia mieszał się z delikatnym blaskiem miłości; jej usta były rozchylone, a piękne włosy rozpuszczone, a ona chwyciła się poręczy krzesła i pochyliła się do przodu z unoszącym się biustem i szczęśliwym uśmiechem, by usłyszeć słowa ukochanego.

„Walczyłeś dzielnie, panie rycerzu” – powiedział król. „A jeśli pragniesz jakiegoś dobra, wystarczy, że je nazwiesz”.

„W takim razie” – rzekł rycerz – „zapytam cię o to: kupiłem w twoim królestwie prawa patentowe na słynny klucz francuski Schneidera i chcę od ciebie listu potwierdzającego to.”

„Będziesz je miał” – rzekł król – „ale muszę ci powiedzieć, że w moim królestwie nie ma ani jednej małpy”.

Z wściekłym okrzykiem zwycięski rycerz rzucił się na konia i odjechał w szaleńczym galopie.

Król miał właśnie przemówić, gdy nagle coś strasznego go olśniło i padł martwy na trybunę.

„Boże mój!” krzyknął umierając, „zapomniał zabrać ze sobą księżniczkę”.