นักโทษแห่งเซมบลา

โดย แอนโทนี โฮค

ดังนั้นกษัตริย์จึงพิโรธอย่างรุนแรงจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพราะความกลัว และพระองค์ก็ประกาศว่าเนื่องจากเจ้าหญิงแอสต์ลาไม่เชื่อฟังพระองค์ จึงจะมีการแข่งขันประลองฝีมือครั้งใหญ่ และอัศวินผู้ใดที่พิสูจน์ตนเองว่ากล้าหาญที่สุดจะได้ครองรักกับเจ้าหญิง

และพระองค์ทรงส่งผู้ประกาศไปแจ้งว่าพระองค์จะทรงกระทำเช่นนั้น

และผู้ประกาศก็ออกไปทั่วประเทศเพื่อประกาศความปรารถนาของตน โดยเป่าแตรดีบุกขนาดใหญ่และขี่ม้าตัวสง่างามที่วิ่งเหยาะๆ อย่างสนุกสนาน และชาวบ้านต่างมองดูเขาด้วยความเกรงขามและกล่าวว่า “ดูเถิด นั่นคือหนึ่งในนักพนันแตรดีบุกที่นักบันทึกเหตุการณ์ได้เล่าให้เราฟัง”

และเมื่อถึงวันนั้น พระราชาประทับบนอัฒจันทร์ ทรงถือเกี้ยวศึกอยู่ในพระหัตถ์ และข้างพระองค์คือเจ้าหญิงแอสต์ลา ผู้ทรงงดงามและซีดเซียว แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เหล่าอัศวินที่เข้าร่วมการประลองต่างจ้องมองเจ้าหญิงด้วยความประหลาดใจในความงามของพระองค์ และแต่ละคนต่างสาบานว่าจะเอาชนะใจพระองค์เพื่อจะได้แต่งงานกับพระองค์และได้อยู่กินกับพระราชา ทันใดนั้นหัวใจของเจ้าหญิงก็เต้นแรง เมื่อพระองค์เห็นในบรรดาอัศวินเหล่านั้น มีนักเรียนยากจนคนหนึ่งที่พระองค์เคยหลงรักอยู่

อัศวินทั้งหลายขึ้นม้าและขี่เรียงแถวผ่านอัฒจันทร์ และพระราชาทรงหยุดนักเรียนผู้น่าสงสารคนนั้น ซึ่งมีม้าที่แย่ที่สุดและเครื่องประดับที่แย่ที่สุดในบรรดาอัศวินทั้งหลาย และตรัสว่า:

“ท่านอัศวิน โปรดบอกข้าเถิดว่าเกราะอันน่ามหัศจรรย์ที่ดูเปราะบางและเป็นสนิมของท่านนั้นทำมาจากอะไร?”

“โอ้ ฝ่าบาท” อัศวินหนุ่มกล่าว “เมื่อเห็นว่าเรากำลังจะเข้าสู่การต่อสู้ครั้งใหญ่ ข้าพเจ้าคิดว่าน่าจะเป็นเศษเหล็กมากกว่า ฝ่าบาทเห็นด้วยไหม?”

“โอ้โห!” พระราชาตรัส “เด็กหนุ่มคนนี้ฉลาดหลักแหลมทีเดียว”

⁂

การแข่งขันดำเนินไปตลอดทั้งวัน และในที่สุดก็เหลืออัศวินเพียงสองคน หนึ่งในนั้นคือคนรักของเจ้าหญิง

“แค่นี้ก็มากพอสำหรับการต่อสู้แล้ว” พระราชาตรัส “อัศวินทั้งหลาย จงมาประลองฝีมือเพื่อชิงมือของหญิงงามผู้นี้เถิด”

อัศวินกล่าวว่า “เราจะดวลกัน”

อัศวินทั้งสองต่อสู้กันเป็นเวลาสองชั่วโมง ในที่สุดคนรักของเจ้าหญิงก็เป็นฝ่ายชนะและจับอีกฝ่ายกดลงกับพื้น อัศวินผู้ชนะทำความเคารพม้าของตนต่อหน้าพระราชา และโค้งคำนับต่ำบนหลังม้า

บนแก้มของเจ้าหญิงแอสต์ลาแดงระเรื่อ ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นปนกับความรัก ริมฝีปากของเธอเผยอเล็กน้อย ผมสวยของเธอปล่อยสยาย เธอจับที่วางแขนของเก้าอี้และเอนตัวไปข้างหน้าด้วยอกที่กระเพื่อมและรอยยิ้มแห่งความสุขเพื่อฟังคำพูดของคนรัก

“ท่านอัศวินต่อสู้ได้ดีทีเดียว” พระราชาตรัส “และหากท่านปรารถนาสิ่งใด ท่านก็เพียงแค่เอ่ยพระนามออกมา”

“ถ้าอย่างนั้น” อัศวินกล่าว “ข้าพเจ้าจะขอถามท่านอย่างนี้ ข้าพเจ้าได้ซื้อสิทธิบัตรในราชอาณาจักรของท่านสำหรับประแจลิงอันเลื่องชื่อของชไนเดอร์แล้ว และข้าพเจ้าต้องการจดหมายรับรองจากท่าน”

“เจ้าจะได้มันไป” กษัตริย์ตรัส “แต่ข้าต้องบอกเจ้าว่า ในอาณาจักรของข้าไม่มีลิงสักตัว”

อัศวินผู้ชนะตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว กระโดดขึ้นบนหลังม้าแล้วควบหนีไปอย่างบ้าคลั่ง

ขณะที่พระราชาทรงกำลังจะตรัสอะไรบางอย่าง ความสงสัยอันน่าสะพรึงกลัวก็แวบเข้ามาในใจพระองค์ และพระองค์ก็ล้มลงสิ้นพระชนม์บนอัฒจันทร์

“พระเจ้า!” เขาร้องออกมาขณะสิ้นลมหายใจ “เขาลืมพาเจ้าหญิงไปด้วย”