De gevangene van Zembla

Door Anthony Hoke

De koning raakte zo buiten zinnen dat niemand hem uit angst durfde te naderen, en hij vaardigde uit dat er, omdat prinses Astla hem ongehoorzaam was geweest, een groot toernooi zou worden gehouden, en dat hij de hand van de prinses zou schenken aan de ridder die zich het meest moedig zou tonen.

En hij zond een heraut uit om te verkondigen dat hij dit zou doen.

En de heraut trok door het land om zijn wens kenbaar te maken, terwijl hij op een grote tinnen hoorn blies en op een edel paard reed dat huppelde en dartelde; en de dorpelingen keken hem vol ontzag aan en zeiden: "Zie, dat is een van die tinnen hoornspelers waarover de kroniekschrijvers ons hebben verteld."

En toen de dag aanbrak, zat de koning op de tribune, met de strijdknots in zijn hand, en naast hem zat prinses Astla, die er heel bleek en mooi uitzag, maar met droevige ogen waaruit ze haar tranen nauwelijks kon bedwingen. De ridders die naar het toernooi waren gekomen, keken vol bewondering naar de prinses vanwege haar schoonheid en zwoeren haar te winnen, zodat ze met haar konden trouwen en bij de koning konden inwonen. Plotseling maakte het hart van de prinses een sprongetje, want ze zag tussen de ridders een van de arme studenten op wie ze verliefd was geweest.

De ridders stegen op en reden in een rij langs de tribune, en de koning hield de arme leerling tegen, die het slechtste paard en de armzaligste paardenuitrusting van alle ridders had, en zei:

'Ridder, kunt u mij alstublieft vertellen waarvan dat wonderbaarlijke, wankele en roestige harnas van u is gemaakt?'

'O koning,' zei de jonge ridder, 'aangezien we op het punt staan ​​een groot gevecht aan te gaan, zou ik het schroot noemen, vindt u niet?'

'Verdomme!' zei de koning. 'Die jongeman heeft een knap verstand.'

⁂

Het toernooi duurde de hele dag en aan het einde waren er nog maar twee ridders over, van wie er één de geliefde van de prinses was.

'Hier is in ieder geval genoeg voor een gevecht,' zei de koning. 'Komt u hier, ridders, wilt u strijden om de hand van deze schone dame?'

'We zullen een steekspel houden,' zeiden de ridders.

De twee ridders vochten twee uur lang en uiteindelijk zegevierde de geliefde van de prinses en wierp de ander op de grond. De zegevierende ridder liet zijn paard een caracole maken voor de koning en boog diep in het zadel.

Op de wangen van prinses Astla kleurde een roze blos; in haar ogen wedijverde de opwinding met de zachte gloed van liefde; haar lippen waren licht geopend, haar prachtige haar los, en ze greep de armleuningen van haar stoel vast en leunde voorover met een op en neer gaande boezem en een gelukkige glimlach om de woorden van haar geliefde te horen.

'U hebt goed gevochten, ridder,' zei de koning. 'En als u een gunst wenst, hoeft u die alleen maar te noemen.'

'Dan,' zei de ridder, 'vraag ik u het volgende: ik heb de patentrechten in uw koninkrijk gekocht voor Schneiders befaamde moersleutel en ik wil graag een brief van u waarin u deze onderschrijft.'

'Je krijgt hem,' zei de koning, 'maar ik moet je zeggen dat er geen aap in mijn koninkrijk is.'

Met een woedende kreet wierp de zegevierende ridder zich op zijn paard en reed in een razend tempo weg.

De koning stond op het punt te spreken toen een vreselijk vermoeden hem overviel en hij dood neerviel op de tribune.

"Mijn God!" riep hij, vlak voor zijn dood, "hij is vergeten de prinses mee te nemen."