Tilki ile Taş Kuyu

Kurak bir yazda hayvanlar eski taş kuyunun yanında toplandı. Su, hiçbir pençenin ya da gaganın erişemeyeceği kadar aşağıdaydı. Kuyunun kenarında bir kova vardı ama ipi kopmuştu.

Tilki en son geldi; yanında alet yoktu.

“Bu sorunu düşündüm,” diye duyurdu. “Çözüm basit. Daha uzun bir ip gerek.”

“Biliyoruz,” dedi Tavşan. “Getirdin mi?”

“Çözüm, teslimat hizmeti değildir.”

Tilki gölgeye yerleşti. Bir avuç orman meyvesi karşılığında ötekilerin çabalarına akıl verecekti.

Sincap sarmaşıkları birbirine bağlamayı önerdi. Tilki yeşil sarmaşıkların esneyebileceğini söyledi. Porsuk aşağı inmeyi önerdi. Tilki çıkmanın zor olacağını belirtti. Karga, suyu yükseltmek için kuyuya taş atmayı teklif etti. Tilki bunun çok uzun süreceğini hesapladı.

Her uyarı akla yatkındı. Öğle olduğunda kimse bir şey denememiş, Tilki bütün orman meyvelerini yemişti.

Sonra Fare bir parça iple geldi.

“O kovayı taşımaz,” dedi Tilki.

“Hayır,” diye kabul etti Fare. “Ama bunu taşır.”

İpe bir yemiş kabuğu bağlayıp kuyuya indirdi. Yukarı çektiğinde içinde birkaç damla vardı. Birini içti, kabuğu Tavşan’a uzattı.

Tilki güldü. “Bu hızla gidersek sonbaharda hâlâ susuz oluruz.”

Fare kuyuya döndü. Bu kez suyu Sincap’a verdi. Az sonra ötekiler de kap aramaya başladı. Karga kırık bir yumurta kabuğu buldu. Tavşan kıvrılmış bir ağaç kabuğu getirdi. Porsuk, uzun zaman önce yolcuların bıraktığı toprak bir fincanı ortaya çıkardı.

İp fincanı kaldıramıyordu; Sincap bir sarmaşık getirdi. Tilki’nin öngördüğü gibi esnedi, ama birbirine dolanan iki sarmaşık daha az esniyordu. Tavşan terk edilmiş bir çuvaldan şeritler ekledi. Porsuk, derme çatma iplerini kesmesin diye kuyunun pürüzlü kenarını düz bir taşla ovuşturdu.

Akşama doğru fincanı kaldırabiliyorlardı. Yukarı gelirken su dökülüyor, aşağı indirmek sabır istiyordu, ama herkes içti.

Tilki gölgeden kalktı. “Elbette,” dedi. “Tam da önerdiğim yönde ilerlediniz.”

Fare onun boş pençelerine baktı. “O zaman bitirmemize yardım edebilirsin.”

Porsuk kovayı yerine getirirken ondan ipi tutmasını istediler. Tilki ipi beklediğinden ağır buldu. Avuç yastıklarına sürtünüyordu. Yakınmak için tutuşunu gevşettiğinde Karga bağırdı; o da tam zamanında yeniden yakaladı.

Kovayı birlikte sabitlediler. İlk dolu su gün batımında yukarı çıktı. Tilki konuşma yapamayacak kadar yorgundu. İçti, sonra küçük hayvanların kâselerini doldurmaya yardım etti.

Ertesi sabah yol kenarında bulduğu deri şeritlerle döndü. Orman meyvesi istemeden onları kuyunun yanına koydu.

Tavşan teşekkür edince Tilki neredeyse, iyi derinin nerede bulunacağını hep bildiğini söyleyecekti. Onun yerine ipin bir ucunu tuttu.

“Düğümü göster,” dedi.