สุนัขจิ้งจอกกับบ่อน้ำหิน

ฤดูร้อนที่แล้ง เหล่าสัตว์พบกันข้างบ่อน้ำหินเก่า น้ำอยู่ลึกเกินอุ้งเท้าหรือจะงอยปากใดจะถึง ถังวางบนขอบแต่เชือกขาด

จิ้งจอกมาสุดท้าย ไม่มีเครื่องมือ

“ฉันคิดปัญหานี้แล้ว” เขาประกาศ “ทางแก้ง่ายมาก ต้องใช้เชือกยาวกว่าเดิม”

“เรารู้” กระต่ายบอก “เอามาด้วยไหม”

“ทางแก้ไม่ใช่บริการส่งของ”

จิ้งจอกนั่งในร่ม หากได้เบอร์รีหนึ่งกำมือ เขาจะคอยแนะนำคนอื่นเวลาลงแรง

กระรอกเสนอผูกเถาวัลย์ จิ้งจอกเตือนว่าเถาสดอาจยืด แบดเจอร์เสนอปีนลง จิ้งจอกชี้ว่าขึ้นคงยาก อีกาเสนอหย่อนหินให้ระดับน้ำสูง จิ้งจอกคำนวณว่าคงนานมาก

ทุกคำเตือนมีเหตุผล ถึงเที่ยงไม่มีใครลองอะไร และจิ้งจอกกินเบอร์รีหมดแล้ว

แล้วหนูก็ปรากฏพร้อมด้ายเส้นหนึ่ง

“นั่นรับน้ำหนักถังไม่ได้” จิ้งจอกบอก

“ใช่” หนูเห็นด้วย “แต่รับสิ่งนี้ได้”

เธอผูกเปลือกถั่วกับด้ายแล้วหย่อนลงบ่อ พอดึงขึ้นมีน้ำสองสามหยด เธอดื่มหนึ่งหยดแล้วยื่นเปลือกให้กระต่าย

จิ้งจอกหัวเราะ “อัตรานี้ถึงใบไม้ร่วงเราก็ยังกระหาย”

หนูกลับไปบ่อ คราวนี้ให้กระรอกดื่ม ไม่นานคนอื่นเริ่มหาภาชนะ อีกาพบเปลือกไข่แตก กระต่ายเอาเปลือกไม้ม้วนมา แบดเจอร์ขุดเจอถ้วยดินที่นักเดินทางทิ้งนานแล้ว

ด้ายยกถ้วยไม่ไหว กระรอกจึงเอาเถาวัลย์มา มันยืดอย่างที่จิ้งจอกทำนาย แต่สองเถาบิดรวมยืดน้อยลง กระต่ายเพิ่มแถบจากกระสอบถูกทิ้ง แบดเจอร์ใช้หินเรียบขัดขอบบ่อหยาบไม่ให้บาดเชือกชั่วคราว

ถึงเย็นยกถ้วยได้ ระหว่างขึ้นน้ำหกและต้องอดทนตอนหย่อน แต่ทุกตัวได้ดื่ม

จิ้งจอกลุกจากร่ม “แน่นอน” เขาพูด “นี่คือทิศทางที่ฉันแนะนำพอดี”

หนูมองอุ้งเท้าว่างของเขา “งั้นช่วยเราทำให้เสร็จได้”

พวกเขาขอให้จับเชือกระหว่างแบดเจอร์ขยับถังเข้าที่ จิ้งจอกพบว่าเชือกหนักกว่าคิด มันเสียดสีฝ่าเท้า เมื่อผ่อนมือเพื่อบ่น อีกาตะโกน เขาจับกลับทันพอดี

ทั้งหมดช่วยยึดถัง น้ำเต็มถังแรกขึ้นมาตอนตะวันตก จิ้งจอกเหนื่อยเกินกล่าวสุนทรพจน์ เขาดื่มแล้วช่วยเติมชามให้สัตว์ตัวเล็ก

เช้าถัดมาเขากลับพร้อมแถบหนังที่พบใกล้ถนน วางข้างบ่อโดยไม่ขอเบอร์รี

เมื่อกระต่ายขอบคุณ จิ้งจอกเกือบตอบว่ารู้มาตลอดว่าจะหาหนังดีได้ที่ไหน แต่เขาหยิบปลายเชือกแทน

“สอนผูกปมให้หน่อย” เขาพูด