Vos en de stenen put

Tijdens een droge zomer kwamen de dieren bijeen bij de oude stenen put. Het water stond veel te diep voor poot of snavel. Op de rand stond een emmer, maar het touw was gebroken.

Vos kwam als laatste, zonder gereedschap.

‘Ik heb over dit probleem nagedacht’, kondigde hij aan. ‘De oplossing is eenvoudig. We hebben een langer touw nodig.’

‘Dat weten we’, zei Haas. ‘Heb je er een meegenomen?’

‘Een oplossing is geen bezorgdienst.’

Vos ging in de schaduw zitten. Voor een handvol bessen wilde hij de anderen wel adviseren bij hun pogingen.

Eekhoorn stelde voor lianen aan elkaar te knopen. Vos waarschuwde dat groene lianen konden uitrekken. Das stelde voor naar beneden te klimmen. Vos merkte op dat eruit komen lastig zou zijn. Kraai bood aan stenen in de put te laten vallen om het water te doen stijgen. Vos rekende uit dat dit erg lang zou duren.

Elke waarschuwing was verstandig. Tegen de middag had niemand iets geprobeerd en had Vos alle bessen opgegeten.

Toen verscheen Muis met een stuk draad.

‘Daar blijft de emmer niet aan hangen’, zei Vos.

‘Nee’, beaamde Muis. ‘Maar dit wel.’

Ze bond een notendop aan de draad en liet hem in de put zakken. Toen ze hem ophaalde, zaten er een paar druppels in. Ze dronk er één en bood de dop aan Haas aan.

Vos lachte. ‘Op die manier hebben we in de herfst nog dorst.’

Muis ging terug naar de put. Ditmaal gaf ze het water aan Eekhoorn. Al snel gingen de anderen naar bakjes zoeken. Kraai vond een gebroken eierschaal. Haas bracht een gekruld stuk schors. Das groef een aardewerken beker op die reizigers lang geleden hadden achtergelaten.

De draad kon de beker niet tillen, dus haalde Eekhoorn een liaan. Die rekte uit, precies zoals Vos had voorspeld, maar twee in elkaar gedraaide lianen rekten minder. Haas voegde repen van een achtergelaten zak toe. Das schuurde de ruwe rand van de put met een gladde steen, zodat hun zelfgemaakte koord niet zou doorslijten.

Tegen de avond konden ze de beker ophalen. Onderweg klotste er water uit en het laten zakken vergde geduld, maar iedereen dronk.

Vos kwam uit de schaduw overeind. ‘Natuurlijk’, zei hij. ‘Dit is precies de richting die ik heb aanbevolen.’

Muis keek naar zijn lege poten. ‘Dan kun je ons helpen het af te maken.’

Ze vroegen hem het koord vast te houden terwijl Das de emmer op zijn plaats zette. Vos vond het koord zwaarder dan verwacht. Het schuurde over zijn voetzolen. Toen hij zijn greep verslapte om te klagen, schreeuwde Kraai en greep hij het nog net op tijd vast.

Samen maakten ze de emmer vast. De eerste volle lading water kwam bij zonsondergang boven. Vos was te moe om een toespraak te houden. Hij dronk en hielp daarna de kommen van de kleinere dieren te vullen.

De volgende ochtend kwam hij terug met repen leer die hij langs de weg had gevonden. Hij legde ze bij de put zonder om bessen te vragen.

Toen Haas hem bedankte, wilde Vos bijna antwoorden dat hij altijd al had geweten waar je goed leer vond. In plaats daarvan pakte hij één uiteinde van het touw.

‘Laat me de knoop zien’, zei hij.