Lis i kamienna studnia

Podczas suchego lata zwierzęta zebrały się przy starej kamiennej studni. Woda leżała daleko poza zasięgiem jakiejkolwiek łapy czy dzioba. Na brzegu stało wiadro, lecz jego lina pękła.

Lis przybył ostatni, bez narzędzi.

„Przemyślałem ten problem”, oznajmił. „Rozwiązanie jest proste. Potrzebujemy dłuższej liny”.

„Wiemy”, powiedział Zając. „Przyniosłeś jakąś?”

„Rozwiązanie to nie firma dostawcza”.

Lis usiadł w cieniu. Za garść jagód zgodził się doradzać pozostałym w ich wysiłkach.

Wiewiórka zaproponowała związanie pnączy. Lis ostrzegł, że zielone pnącza mogą się rozciągać. Borsuk chciał zejść na dół. Lis zauważył, że trudno będzie się wydostać. Wrona zaproponowała wrzucanie kamieni do studni, by podnieść wodę. Lis obliczył, że zajmie to bardzo dużo czasu.

Każde ostrzeżenie było rozsądne. Do południa nikt niczego nie spróbował, a Lis zjadł wszystkie jagody.

Wtedy pojawiła się Mysz z kawałkiem nici.

„To nie utrzyma wiadra”, powiedział Lis.

„Nie”, zgodziła się Mysz. „Ale to utrzyma”.

Przywiązała do nici łupinkę orzecha i opuściła ją do studni. Kiedy wyciągnęła ją z powrotem, w środku było kilka kropli. Wypiła jedną i podała łupinkę Zającowi.

Lis się roześmiał. „W tym tempie jeszcze jesienią będziemy spragnieni”.

Mysz wróciła do studni. Tym razem oddała wodę Wiewiórce. Wkrótce pozostali zaczęli szukać naczyń. Wrona znalazła pękniętą skorupkę jajka. Zając przyniósł zwinięty kawałek kory. Borsuk odkopał gliniany kubek pozostawiony dawno temu przez podróżnych.

Nić nie podniosła kubka, więc Wiewiórka przyniosła pnącze. Rozciągało się, dokładnie jak przewidział Lis, ale dwa splecione pnącza rozciągały się mniej. Zając dołożył paski z porzuconego worka. Borsuk wytarł szorstką krawędź studni gładkim kamieniem, by nie przecinała ich prowizorycznego sznura.

Wieczorem potrafili już podnieść kubek. Woda rozlewała się po drodze, a opuszczanie wymagało cierpliwości, ale wszyscy się napili.

Lis podniósł się z cienia. „Oczywiście”, powiedział. „To dokładnie kierunek, który zalecałem”.

Mysz spojrzała na jego puste łapy. „W takim razie możesz pomóc nam skończyć”.

Poprosili, by trzymał sznur, podczas gdy Borsuk ustawi wiadro. Sznur okazał się cięższy, niż Lis oczekiwał. Otarł mu opuszki. Kiedy poluzował uchwyt, żeby się poskarżyć, Wrona krzyknęła, a on złapał go w ostatniej chwili.

Razem przymocowali wiadro. Pierwsza pełna porcja wody wyjechała ze studni o zachodzie słońca. Lis był zbyt zmęczony na przemówienie. Napił się, potem pomógł napełnić miseczki mniejszych zwierząt.

Następnego ranka wrócił z paskami skóry znalezionymi przy drodze. Położył je obok studni, nie prosząc o jagody.

Gdy Zając mu podziękował, Lis niemal odpowiedział, że od zawsze wiedział, gdzie znaleźć dobrą skórę. Zamiast tego podniósł jeden koniec liny.

„Pokaż mi ten węzeł”, powiedział.