Albayın Aşk Hikayesi

Sobanın etrafında oturuyorlardı ve tütün elden ele dolaşıyordu. Kendi içlerine kapanmaya başladılar.

Konuşma, eski evlerine ve bisiklet sürmenin getirdiği değişikliklere döndü. Uzun yıllar Houston'da yaşamışlardı, ancak sadece biri aslen Teksaslıydı.

Albay Alabama'lıydı, yargıç Mississippi bataklıklarında doğmuştu, bakkal ilk ışığını Maine'in donmuş bir kasabasında görmüştü ve binbaşı gururla Tennessee'yi doğum yeri olarak gösteriyordu.

Albay, "Aranızdan ayrılanlardan herhangi biri evine geri döndü mü?" diye sordu.

Hakim yirmi yılda iki kez, belediye başkanı bir kez, bakkal ise hiç geri dönmemişti.

Albay, "On beş yıl sonra büyüdüğünüz eski evinize geri dönmek tuhaf bir duygu," dedi. "Uzun zamandır görmediğiniz insanların arasında olmak, hayaletleri görmek gibi. Şimdi, ayrıldıktan tam on beş yıl sonra Crosstree, Alabama'ya geri döndüm. Üzerimde bıraktığı izlenim asla silinmeyecek."

“Crosstree'de bir zamanlar dünyada her şeyden çok sevdiğim bir kız vardı. Bir gün herkesten gizlice ayrılıp onunla birlikte yürüdüğüm küçük koruya gittim. Eskiden birlikte yürüdüğümüz patikalarda yürüdüm. Kenardaki meşe ağaçları neredeyse hiç değişmemişti; iki taraftaki küçük mavi çiçekler, beni karşılamaya geldiğinde saçına doladığı çiçeklerle aynı olabilirdi.”

“En sevdiğimiz yürüyüş yolumuz, ötesinde küçük bir derenin aktığı, sık defne ağaçlarının sıralandığı bir yoldu. Her şey aynıydı. Kalbimi ezecek hiçbir değişiklik yoktu. Yukarıda aynı büyük çınar ve kavaklar vardı; aynı dere akıyordu; ayaklarım, onunla birlikte defalarca yürüdüğüm aynı yolda yürüyordu. Sanki beklersem, yıldız gibi gözleri ve fındık rengi kıvırcık saçlarıyla alacakaranlıkta hafifçe tökezleyerek tekrar gelecekti ve o da beni seviyordu. O zamanlar hiçbir şeyin bizi ayıramayacağı, hiçbir şüphenin, hiçbir yanlış anlamanın, hiçbir yalanın bizi ayıramayacağı düşünülüyordu. Ama kim bilebilir ki?”

“Yolun sonuna gittim. Orada, birbirimize notlar bıraktığımız o yaşlı, içi boş ağaç duruyordu. O yaşlı ağaç bilseydi ne tatlı sözler söylerdi! Dünyanın bana yaptığı sürtüşmeler ve darbeler yüzünden kalbimin nasırlaştığını sanmıştım, ama durum böyle değildi.

“Ağacın kovuğuna doğru baktım ve beyaz bir şey gördüm. Katlanmış, sararmış ve eskimiş lekelerle kaplı bir kağıt parçasıydı. Açtım ve zorlukla okudum.

“Sevgili Richard: İstersen seninle evleneceğimi biliyorsun. Bu gece erkenden gel, sana cevabımı daha iyi bir şekilde vereyim. Sevgilerimle, Nellie.”

"Beyler, o küçük kağıt parçasını elimde tutarken sanki rüyadaymışım gibi orada duruyordum. Ona evlenme teklif eden ve cevabını o eski ağaca bırakmasını söyleyen bir not yazmıştım. Öyle yapmış olmalı, ama ben onu hiç almadım ve aradan yıllar geçti."

Kalabalık sessizdi. Binbaşı gözlerini sildi, yargıç da hafifçe burnunu çekti. Artık orta yaşlı adamlardı, ama onlar da aşkı tatmışlardı.

"Sonra da," dedi bakkal, "hemen Teksas'a gittiniz ve onu bir daha hiç görmediniz mi?"

“Hayır,” dedi albay. “O gece gelmeyince babasını peşimden gönderdi ve iki ay sonra evlendik. O ve beş çocuğu şimdi evde. Lütfen tütünü uzatır mısınız?”