De romance van de kolonel

Ze zaten rond een kachel en de tabak werd doorgegeven. Ze begonnen in zichzelf gekeerd te raken.

Het gesprek ging over hun oude huizen en de veranderingen die de jaren van het fietsen met zich meebrengen. Ze woonden al jaren in Houston, maar slechts één van hen was een geboren Texaan.

De kolonel kwam uit Alabama, de rechter werd geboren in de moerassen van Mississippi, de kruidenier zag het levenslicht in een bevroren stadje in Maine, en de majoor beschouwde Tennessee met trots als zijn geboorteplaats.

'Is er iemand van jullie sinds jullie daar vertrokken zijn nog thuis geweest?' vroeg de kolonel.

De rechter was er in twintig jaar tijd twee keer terug geweest, de majoor één keer, de kruidenier nog nooit.

'Het is een vreemd gevoel,' zei de kolonel, 'om na vijftien jaar terug te keren naar het ouderlijk huis waar je bent opgegroeid. Het is alsof je geesten ziet, tussen mensen die je al zo lang niet hebt gezien. Ik ben nu teruggegaan naar Crosstree, Alabama, slechts vijftien jaar nadat ik daar vertrokken was. De indruk die het op me heeft achtergelaten, zal ik nooit vergeten.'

“Er was eens een meisje in Crosstree van wie ik meer hield dan van wie dan ook ter wereld. Op een dag glipte ik weg van iedereen en ging naar het kleine bosje waar ik vroeger met haar wandelde. Ik liep over de paden die we vroeger bewandelden. De eikenbomen aan de zijkant waren nauwelijks veranderd; de kleine blauwe bloemetjes aan weerszijden van het bosje zouden dezelfde kunnen zijn die ze in haar haar vlocht als ze me kwam opzoeken.

“Onze favoriete wandeling ging langs een rij dichte laurierstruiken, waarachter een beekje stroomde. Alles was hetzelfde. Er was niets veranderd dat mijn hart kon belasten. Boven ons stonden dezelfde grote platanen en populieren; daar stroomde dezelfde beek; mijn voeten betraden hetzelfde pad dat ze zo vaak met haar hadden bewandeld. Het leek erop dat als ik maar wachtte, ze zeker terug zou komen, zo lichtvoetig door de schemering met haar sterrenogen en notenbruine krullen, en ze hield ook van mij. Het leek toen alsof niets ons ooit had kunnen scheiden – geen twijfel, geen misverstand, geen leugen. Maar wie zal het weten?”

“Ik liep naar het einde van het pad. Daar stond de oude holle boom waarin we vroeger briefjes voor elkaar legden. Wat een lieve woorden zou die oude boom wel niet kunnen vertellen als hij het had geweten! Ik had me ingebeeld dat mijn hart door alle stoten en klappen van de wereld ongevoelig was geworden, maar dat was niet het geval.

“Ik keek in de holte van de boom en zag iets wits. Het was een opgevouwen stuk papier, vergeeld en door de tijd bevlekt. Ik opende het en las het met moeite.

'Liefste Richard: Je weet dat ik met je zal trouwen als je dat wilt. Kom vanavond vroeg langs, dan geef ik je mijn antwoord op een betere manier. Je eigen Nellie.'

"Mannen, ik stond daar met dat kleine papiertje in mijn hand, als in een droom. Ik had haar een briefje geschreven waarin ik haar ten huwelijk vroeg en haar vroeg haar antwoord in de oude boom achter te laten. Dat moet ze gedaan hebben, en ik heb het nooit ontvangen, en al die jaren zijn sindsdien voorbijgevlogen."

De menigte was stil. De majoor veegde zijn ogen af ​​en de rechter snoof even. Het waren nu mannen van middelbare leeftijd, maar ook zij hadden de liefde gekend.

'En toen,' zei de kruidenier, 'bent u meteen naar Texas vertrokken en heeft u haar nooit meer gezien?'

'Nee,' zei de kolonel. 'Toen ik die avond niet thuiskwam, stuurde ze haar vader achter me aan, en twee maanden later trouwden we. Zij en de vijf kinderen zijn nu in huis. Geef me de tabak even aan, alstublieft.'