Romans pułkownika

Siedzieli wokół pieca, a tytoń krążył wokoło. Zaczęli się zastanawiać.

Rozmowa toczyła się wokół ich starych domów i zmian, jakie przynoszą lata spędzone na rowerze. Mieszkali w Houston od wielu lat, ale tylko jeden z nich był rodowitym Teksańczykiem.

Pułkownik pochodził z Alabamy, sędzia urodził się na bagnach Missisipi, kupiec po raz pierwszy zobaczył świat w zamarzniętym miasteczku w stanie Maine, a major z dumą twierdził, że jego miejscem urodzenia jest Tennessee.

„Czy któryś z was był w domu odkąd stamtąd wyjechali?” zapytał pułkownik.

Sędzia był tam dwa razy w ciągu dwudziestu lat, major raz, a kupiec nigdy.

„To dziwne uczucie” – powiedział pułkownik – „wrócić do starego domu, w którym się wychowało, po piętnastu latach nieobecności. To jak widzieć duchy wśród ludzi, których nie widziało się od tak dawna. Wróciłem do Crosstree w Alabamie, zaledwie piętnaście lat po tym, jak stamtąd wyjechałem. Wrażenie, jakie na mnie wywarło, nigdy nie zostanie zatarte.

„Była kiedyś w Crosstree dziewczyna, którą kochałem ponad wszystko na świecie. Pewnego dnia wymknąłem się wszystkim i poszedłem do małego zagajnika, gdzie kiedyś z nią spacerowałem. Szedłem ścieżkami, którymi kiedyś stąpaliśmy. Dęby wzdłuż pobocza prawie się nie zmieniły; małe niebieskie kwiatki po obu stronach mogły być tymi samymi, które wplatała we włosy, kiedy przychodziła mnie poznać.

„Nasz ulubiony spacer prowadził wzdłuż linii gęstych laurów, za którymi płynął mały strumyk. Wszystko było takie samo. Nic tam nie było, co by przygnębiało moje serce. Nad nami rosły te same wielkie platany i topole; płynął ten sam potok; moje stopy stąpały tą samą ścieżką, którą tak często z nią kroczyły. Wydawało mi się, że jeśli poczekam, z pewnością wróci, potykając się tak lekko w mroku swoimi rozgwieżdżonymi oczami i orzechowobrązowymi lokami, i kochała mnie również. Wydawało się wtedy, że nic nigdy nie mogło nas rozdzielić – bez wątpienia, bez nieporozumienia, bez fałszu. Ale kto wie?

Doszedłem do końca ścieżki. Stał tam stary, pusty pień, w którym składaliśmy sobie nawzajem liściki. Jakież słodkie słowa potrafiłoby wymówić to stare drzewo, gdyby wiedziało! Wyobrażałem sobie, że przez otarcia i ciosy, które otrzymywałem od świata, moje serce zdrętwiało, ale tak nie było.

Spojrzałem w dół, do dziupli drzewa i zobaczyłem coś białego. Był to złożony kawałek papieru, żółty i poplamiony starością. Otworzyłem go i przeczytałem z trudem.

„Najdroższy Richardzie: Wiesz, że wyjdę za ciebie za mąż, jeśli tego chcesz. Przyjdź dziś wieczorem, a odpowiem ci lepiej. Twoja Nellie”.

„Panowie, stałem tam, trzymając w dłoni tę małą karteczkę jak we śnie. Napisałem do niej liścik z prośbą o rękę i prośbą, żeby zostawiła odpowiedź w starym drzewie. Musiała to zrobić, a ja jej nie dostałem, a wszystkie te lata minęły od tamtej pory”.

Tłum milczał. Major otarł oczy, a sędzia lekko pociągnął nosem. Byli teraz mężczyznami w średnim wieku, ale i oni znali miłość.

„A potem” – powiedział sprzedawca – „od razu wyjechałeś do Teksasu i już jej nigdy nie widziałeś?”

„Nie” – powiedział pułkownik. „Kiedy nie przyszedłem tamtej nocy, wysłała po mnie ojca i dwa miesiące później pobraliśmy się. Ona i piątka dzieci są teraz w domu. Podaj mi tytoń, proszę”.