เรื่องราวความรักของพันเอก

พวกเขานั่งล้อมรอบเตาไฟ และมีการส่งยาสูบไปมา พวกเขาเริ่มครุ่นคิดถึงเรื่องราวภายในใจ

บทสนทนาวกกลับไปถึงบ้านเก่าของพวกเขาและการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาอาศัยอยู่ในฮิวสตันมาหลายปี แต่มีเพียงคนเดียวที่เป็นชาวเท็กซัสโดยกำเนิด

พันเอกมาจากรัฐอะลาบามา ผู้พิพากษาเกิดในหนองน้ำของรัฐมิสซิสซิปปี พ่อค้าขายของชำลืมตาดูโลกในเมืองที่หนาวเหน็บของรัฐเมน และนายทหารยศพันตรีก็ภูมิใจที่ได้กล่าวว่ารัฐเทนเนสซีเป็นบ้านเกิดของเขา

“ตั้งแต่พวกคุณออกจากที่นั่นมา มีใครได้กลับบ้านบ้างหรือเปล่า?” พันเอกถาม

ผู้พิพากษาเคยกลับมาที่นี่สองครั้งในรอบยี่สิบปี นายทหารยศพันตรีกลับมาครั้งหนึ่ง ส่วนเจ้าของร้านขายของชำไม่เคยกลับมาเลย

“มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด” พันเอกกล่าว “ที่จะได้กลับไปบ้านเกิดหลังจากจากไปนานถึงสิบห้าปี มันเหมือนกับการได้เห็นวิญญาณที่ได้อยู่ท่ามกลางผู้คนที่ไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน ตอนนี้ผมกลับไปที่ครอสทรี รัฐอลาบามา หลังจากที่จากมาได้เพียงสิบห้าปี ความประทับใจที่ได้รับนั้นไม่มีวันลบเลือนไปได้”

“ครั้งหนึ่งเคยมีหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ที่ครอสทรี ที่ผมรักยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก วันหนึ่งผมแอบหนีทุกคนไปที่ป่าเล็กๆ ที่ผมเคยเดินเล่นกับเธอ ผมเดินไปตามทางที่เราเคยเดิน ต้นโอ๊กข้างทางแทบไม่เปลี่ยนแปลง ดอกไม้สีฟ้าเล็กๆ ที่อยู่ทั้งสองข้างทางอาจเป็นดอกไม้เดียวกันกับที่เธอเคยเอามาประดับผมเมื่อมาพบผม”

“เส้นทางเดินที่เราชอบไปคือแนวต้นลอเรลหนาทึบที่อยู่ถัดจากลำธารเล็กๆ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาทำให้ใจฉันหดหู่ ด้านบนยังมีต้นมะเดื่อและต้นป็อปลาร์ใหญ่โตเหมือนเดิม ลำธารก็ไหลเหมือนเดิม เท้าของฉันเหยียบย่างไปตามเส้นทางเดิมที่เคยเดินกับเธอมาบ่อยๆ ดูเหมือนว่าถ้าฉันรอ เธอก็จะกลับมาอีกแน่นอน เดินอย่างแผ่วเบาไปในยามพลบค่ำด้วยดวงตาเป็นประกายและผมหยิกสีน้ำตาลอ่อน และเธอก็รักฉันเช่นกัน ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรจะพรากเราจากกันได้เลย ไม่มีข้อสงสัย ไม่มีเรื่องเข้าใจผิด ไม่มีเรื่องโกหก แต่ใครจะรู้ได้ล่ะ?”

“ฉันเดินไปจนสุดทาง ที่นั่นมีต้นไม้เก่าแก่กลวงอยู่ ซึ่งเป็นที่ที่เราเคยเขียนจดหมายถึงกัน ต้นไม้เก่าแก่ต้นนั้นคงจะบอกเล่าถ้อยคำหวานซึ้งมากมายหากมันรู้! ฉันเคยคิดว่าท่ามกลางความยากลำบากและอุปสรรคต่างๆ ที่ฉันได้รับจากโลกนี้ หัวใจของฉันคงจะด้านชาไปแล้ว แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น”

“ฉันมองลงไปในโพรงต้นไม้ และเห็นบางสิ่งสีขาว มันเป็นกระดาษพับชิ้นหนึ่ง สีเหลืองและเปื้อนคราบเพราะความเก่าแก่ ฉันคลี่มันออกและอ่านมันด้วยความยากลำบาก”

“ริชาร์ดที่รัก คุณรู้ใช่ไหมว่าฉันจะแต่งงานกับคุณถ้าคุณต้องการ มาหาฉันเร็วๆ คืนนี้นะ แล้วฉันจะบอกคำตอบให้คุณด้วยวิธีที่ดีกว่านี้ จากเนลลี่ของคุณเอง”

“ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย ผมยืนอยู่ตรงนั้น ถือกระดาษแผ่นเล็กๆ นั้นไว้ในมือราวกับคนอยู่ในความฝัน ผมเขียนจดหมายถึงเธอ ขอเธอแต่งงาน และบอกให้เธอฝากคำตอบไว้ในต้นไม้เก่าแก่ต้นนั้น เธอคงทำเช่นนั้น แต่ผมไม่เคยได้รับจดหมายนั้นเลย และเวลาผ่านไปนานหลายปีแล้ว”

ฝูงชนเงียบกริบ นายทหารเช็ดน้ำตา ส่วนผู้พิพากษาสูดน้ำมูกเล็กน้อย พวกเขาเป็นชายวัยกลางคนแล้ว แต่พวกเขาก็เคยรู้จักความรักเช่นกัน

“แล้วหลังจากนั้น” เจ้าของร้านขายของชำกล่าว “คุณก็ออกเดินทางไปเท็กซัสทันทีและไม่เคยเจอเธออีกเลยใช่ไหม?”

“ไม่ครับ” พันเอกกล่าว “คืนนั้นผมไม่กลับบ้าน เธอเลยส่งพ่อของเธอมาตามหาผม และเราก็แต่งงานกันสองเดือนต่อมา ตอนนี้เธอกับลูกๆ อีกห้าคนอยู่ที่บ้านแล้วครับ ช่วยส่งยาสูบให้หน่อยครับ”