Saatçinin Son Dakikası

Jonas’ın onardığı her saat sahibine kaybettiği bir dakikayı geri verirdi. Nedenini kimse bilmezdi. Kaçmak üzere olan bir trene yetişebilir, bir kapı kapanmadan özür dileyebilirdiniz. Dakika yalnızca bir kez kullanılabilir, saklanamazdı.

Elleri titremeye başlayınca Jonas cama KAPALI yazısını astı. O akşam, havluya sarılı bir mutfak saati taşıyan küçük bir kız kapıyı çaldı.

“Babam gittiğinde durdu,” dedi. “Onun kalmasını sağlayabilir misin?”

Jonas mekanizmayı inceledi. İki dişin arasına bir şeker tanesi sıkışmıştı. Saniyeler içinde onarabilirdi. Ama kızın asıl kastettiğini onaramazdı.

“Bir dakika başka birinin kararını değiştirmez,” dedi.

“Öyleyse ne işe yarar?”

Bunu kendine hiç sormamıştı. İnsanlar dakikalarını alıp aceleyle giderlerdi. Sonrasında ne olduğunu öğrenmezdi.

Dişlileri temizleyip saati geri verdi. Saniye ibresi ilerledi. Dışarıdaki sokak sessizleşti; düşen bir yaprak pencerenin önünde asılı kaldı.

Kızın dakikası başlamıştı.

Kız saati tezgâha bıraktı ve bir sandalye çekti.

“Küçükken nasıl biriydin?” diye sordu.

Jonas bir nehirden, kâğıt bir kayıktan ve adını yıllardır anmadığı kardeşinden söz etti. Daha bitiremeden yaprak yere ulaştı.

“Yarın yine gel,” dedi.

Ertesi sabah tabelayı indirdi. AÇIK yazısının altına şunu ekledi: ONARIMLAR BEKLENENDEN UZUN SÜREBİLİR.

Çalışma hayatında ilk kez tezgâhın yanına ikinci bir sandalye bıraktı.