De laatste minuut van de klokkenmaker

Elke klok die Jonas repareerde, gaf de eigenaar één verloren minuut terug. Niemand wist waarom. Je kon alsnog een trein halen of sorry zeggen voordat een deur dichtging. De minuut kon maar één keer worden gebruikt en nooit worden bewaard.

Toen zijn handen begonnen te trillen, hing Jonas GESLOTEN voor het raam. Die avond klopte een meisje aan met een keukenklok in een handdoek.

‘Hij stopte toen mijn vader wegging,’ zei ze. ‘Kun je zorgen dat hij blijft?’

Jonas onderzocht het uurwerk. Een suikerkorrel zat klem tussen twee tanden. Hij kon het in seconden maken. Maar niet wat zij bedoelde.

‘Eén minuut verandert niemands besluit,’ zei hij.

‘Waar is hij dan voor?’

Dat had hij zichzelf nooit gevraagd. Mensen namen hun minuut mee en haastten zich weg. Wat er daarna gebeurde, hoorde hij nooit.

Hij maakte de tandwielen schoon en gaf de klok terug. De secondewijzer bewoog. Buiten werd de straat stil; een vallend blad bleef voor het raam hangen.

De minuut van het meisje was begonnen.

Ze zette de klok op de toonbank en schoof een stoel bij.

‘Hoe was jij toen je klein was?’

Jonas vertelde over een rivier, een papieren bootje en een broer wiens naam hij al jaren niet had uitgesproken. Nog voor hij klaar was, bereikte het blad de grond.

‘Kom morgen terug,’ zei hij.

De volgende ochtend haalde hij het bord weg. Onder OPEN schreef hij: REPARATIES KUNNEN LANGER DUREN DAN VERWACHT.

Voor het eerst in zijn werkzame leven zette hij een tweede stoel naast de werkbank.