Ostatnia minuta zegarmistrza

Każdy zegar naprawiony przez Jonasa oddawał właścicielowi jedną straconą minutę. Nikt nie wiedział dlaczego. Można było zdążyć na pociąg albo przeprosić, zanim zamkną się drzwi. Minutę dało się wykorzystać tylko raz i nie można było jej zachować.

Gdy dłonie zaczęły mu drżeć, Jonas wywiesił ZAMKNIĘTE. Tego wieczoru zapukała dziewczynka z kuchennym zegarem zawiniętym w ręcznik.

— Stanął, kiedy tata odszedł — powiedziała. — Możesz sprawić, żeby został?

Jonas obejrzał mechanizm. Między ząbkami utknęło ziarenko cukru. Naprawa zajęłaby sekundy. Nie mógł jednak naprawić tego, o czym mówiła.

— Jedna minuta nie zmieni cudzej decyzji.

— To po co ona jest?

Nigdy się nad tym nie zastanawiał. Ludzie zabierali swoją minutę i spiesznie wychodzili. Nie wiedział, co działo się później.

Oczyścił zębatki i oddał zegar. Sekundnik ruszył. Ulica ucichła, a spadający liść zawisł przed oknem.

Rozpoczęła się minuta dziewczynki.

Postawiła zegar na ladzie i przysunęła krzesło.

— Jaki byłeś, kiedy byłeś mały?

Jonas opowiedział o rzece, papierowej łódce i bracie, którego imienia nie wymawiał od lat. Nim skończył, liść dotknął ziemi.

— Przyjdź jutro — powiedział.

Nazajutrz zdjął tabliczkę. Pod OTWARTE dopisał: NAPRAWY MOGĄ POTRWAĆ DŁUŻEJ, NIŻ SIĘ SPODZIEWANO.

Po raz pierwszy w swojej pracy zostawił przy warsztacie drugie krzesło.