หนึ่งนาทีสุดท้ายของช่างนาฬิกา

นาฬิกาทุกเรือนที่โยนัสซ่อมจะคืนเวลาที่สูญไปให้เจ้าของหนึ่งนาที ไม่มีใครรู้เหตุผล เจ้าของอาจขึ้นรถไฟได้ทัน หรือเอ่ยคำขอโทษก่อนประตูปิด นาทีนั้นใช้ได้เพียงครั้งเดียวและเก็บไว้ไม่ได้

เมื่อมือเริ่มสั่น โยนัสแขวนป้ายปิดร้านที่หน้าต่าง เย็นนั้น เด็กหญิงคนหนึ่งมาเคาะประตูพร้อมนาฬิกาครัวห่อในผ้าขนหนู

“มันหยุดตอนพ่อจากไปค่ะ” เธอบอก “ทำให้พ่ออยู่ต่อได้ไหมคะ”

โยนัสตรวจกลไก เม็ดน้ำตาลติดอยู่ระหว่างฟันเฟืองสองซี่ เขาซ่อมได้ในไม่กี่วินาที แต่ซ่อมสิ่งที่เธอหมายถึงไม่ได้

“หนึ่งนาทีเปลี่ยนใจคนอื่นไม่ได้หรอก” เขาบอก

“แล้วมันมีไว้ทำอะไรคะ”

เขาไม่เคยถามตัวเองมาก่อน ผู้คนรับหนึ่งนาทีแล้วรีบจากไป เขาไม่เคยรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

เขาทำความสะอาดเฟืองและคืนนาฬิกา เข็มวินาทีเริ่มเดิน ถนนข้างนอกเงียบลง ใบไม้ที่กำลังร่วงหยุดนิ่งตรงหน้าต่าง

หนึ่งนาทีของเด็กหญิงเริ่มแล้ว

เธอวางนาฬิกาบนเคาน์เตอร์แล้วลากเก้าอี้เข้ามา

“ตอนเด็ก ๆ คุณเป็นอย่างไรคะ”

โยนัสเล่าเรื่องแม่น้ำ เรือกระดาษ และพี่น้องที่เขาไม่ได้เอ่ยชื่อมาหลายปี ก่อนเล่าจบ ใบไม้ก็แตะพื้น

“พรุ่งนี้มาอีกนะ” เขาบอก

เช้าวันต่อมา เขาปลดป้ายเก่า ใต้คำว่าเปิดร้าน เขาเขียนว่า “การซ่อมอาจใช้เวลานานกว่าที่คาด”

เป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานที่เขาวางเก้าอี้ตัวที่สองไว้ข้างโต๊ะช่าง