Bênitous'un Kölesi

Yaşlı Oswald Amca, Bênitou ailesine ait olduğuna inanıyordu ve bu düşünceyi kafasından atmıyordu. Bay her yolu denedi, çünkü bunun bir anlamı yoktu. Çünkü Bênitou ailesinin ona sahip olmasının üzerinden elli yıl geçmiş olmalıydı. O zamandan beri başkalarına ait olmuş ve daha sonra özgür bırakılmıştı. Ayrıca, Natchitoches kasabasının bir köşesinde küçük kızıyla yaşayan ve "moda şapkalar" yapan oldukça narin bir kadın dışında, artık bölgede tek bir Bênitou kalmamıştı. Aile dağılmış ve neredeyse yok olmuştu, çiftlik de kimliğini kaybetmişti.

Ama bu, Oswald Amca için hiçbir fark yaratmadı. O, sırf iyiliğinden dolayı onu yanında tutan Monsieur'dan sürekli kaçıyor ve Bênitous ailesine geri dönmeye çalışıyordu.

Dahası, bu girişimlerde sürekli yaralanıyordu. Bir keresinde bataklığa düştü ve neredeyse boğuluyordu. Bir başka seferinde de bir motorun altında kalmaktan kıl payı kurtuldu. Ama bir başka seferinde, iki gün kaybolduktan sonra ormanda baygın ve yarı ölü bir halde bulunduğunda, Bay ve Doktor Bonfils isteksizce de olsa yaşlı adamla "bir şeyler yapmanın" zamanının geldiğine karar verdiler.

Böylece, güneşli bir bahar sabahı, Monsieur, Oswald Amca'yı at arabasına bindirip, zavallı yaratığın bakılacağı kuruma gitmek üzere akşam trenine binmek amacıyla Natchitoches'e doğru yola çıktı.

Şehre vardıklarında öğleden sonranın oldukça erken saatleriydi ve Monsieur'un trene binmeden önce geçirecek birkaç saati vardı. Atlarını otelin önüne bağladı - son derece eski, sıvalı bir evdi, bir "otel"e hiç benzemeyen absürt bir yapıydı - ve içeri girdi. Ama Oswald Amca'yı avlunun hemen içindeki gölgeli bir bankta oturur halde bıraktı.

Ara sıra insanlar girip çıkıyordu; ama hiç kimse dizlerinin arasına sıkıştırdığı bastonla uyuklayan yaşlı zenciye en ufak bir dikkat bile etmedi. Bu manzara Natchitoches'te yaygındı.

İçeri girenlerden biri, koyu renkli, sevecen gözleri olan ve zarifçe bir paket taşıyan, yaklaşık on iki yaşında küçük bir kızdı. Mavi pamuklu bir elbise giymişti ve kahverengi buklelerinin üzerine, söndürücü şeklinde, sert beyaz bir güneş şapkası takmıştı.

Çıkış yolunda, tekrar Oswald Amca'nın yanından geçerken, yarı uykulu yaşlı adam bastonunu yere düşürdü. Kız bastonu yerden alıp, her iyi çocuk gibi ona geri verdi.

"Ah, çok teşekkür ederim, çok teşekkür ederim, küçük hanım," diye kekeledi Oswald Amca, bu küçük hanımefendi tarafından hizmet edilmekten oldukça şaşırmıştı. "Sen çok tatlı bir kızsın. Adın ne, canım?"

"Benim adım Susanne; Susanne Bênitou," diye yanıtladı kız.

Yaşlı zenci aniden ayağa kalktı. Bir an bile tereddüt etmeden küçük çocuğun peşinden kapıdan çıktı, sokaktan aşağı indi ve köşeyi döndü.

Bir saat sonra, Monsieur, dalgın bir aramanın ardından onu, Madame Bênitou'nun "moda şapkalar" sattığı küçük evin balkonunda dururken buldu.

Anne ve kızı, elinde şapkasıyla ısrarla emirlerini bekleyen saygıdeğer hizmetkarın niyetini anlamakta son derece şaşkına dönmüşlerdi.

Monsieur durumu hemen anladı ve takdir etti ve yaşlı zencinin kendi güvenliği ve mutluluğu için Madam Bênitou'yu Oswald Amca'nın ücretsiz hizmetlerini kabul etmeye ikna etti.

Oswald Amca artık asla kaçmaya kalkışmıyor. Odun kesiyor, su taşıyor. Susanne'nin eskiden taşıdığı paketleri neşeyle ve sadakatle taşıyor; ve mükemmel bir fincan siyah kahve yapıyor.

Geçen gün Natchitoches'te yaşlı adamla karşılaştım; elinde birinin metresine gönderdiği bir sepet incirle St. Denis caddesinde keyifle yürüyordu. Adını sordum.

“Benim adım Oswal’, Madam; Oswal’—evet, benim adım. Ben Bênitous ailesindenim,” dedi ve o zaman biri bana onun hikayesini anlattı.