Niewolnik Bênitousa

Stary wujek Oswald uważał, że należy do rodu Bênitous i nie mógł wybić sobie tego z głowy. Monsieur próbował na wszelkie sposoby, bo nie miało to sensu. Przecież musiało minąć pięćdziesiąt lat, odkąd należał do rodu Bênitous. Od tamtej pory należał do innych, a później został uwolniony. Poza tym w parafii nie było już ani jednego Bênitou, z wyjątkiem jednej dość delikatnej kobiety, która mieszkała z córeczką w kącie Natchitoches i budowała „modny kapelusznik”. Rodzina się rozproszyła i prawie zniknęła, a plantacja również straciła swoją tożsamość.

Ale to nie robiło różnicy wujkowi Oswaldowi. Ciągle uciekał od Monsieur – który trzymał go z czystej dobroci – i próbował wrócić do tych Bênitów.

Co więcej, stale odnosił obrażenia podczas takich prób. Raz wpadł do bagien i omal nie utonął. Innym razem ledwo uniknął potrącenia przez silnik. Ale innym razem, gdy zaginął dwa dni temu i w końcu odnaleziono go nieprzytomnego i półżywego w lesie, pan i doktor Bonfils niechętnie uznali, że nadszedł czas, aby „coś zrobić” ze staruszkiem.

Pewnego słonecznego wiosennego poranka Monsieur zabrał wujka Oswalda do bryczki i pojechał z nim do Natchitoches, zamierzając wsiąść wieczorem w pociąg i pojechać do placówki, w której biedne stworzenie miało zostać objęte opieką.

Było dość wczesne popołudnie, kiedy dotarli do miasta, a Monsieur miał kilka godzin do wykorzystania przed odjazdem pociągu. Przywiązał konie przed hotelem – najstarszą, najbardziej osobliwą, otynkowaną kamienicą, absurdalnie niepodobną do „hotelu” – i wszedł do środka. Zostawił jednak wujka Oswalda siedzącego na zacienionej ławce tuż na dziedzińcu.

Od czasu do czasu ktoś wchodził i wychodził, ale nikt nie zwrócił najmniejszej uwagi na starego Murzyna drzemiącego nad laską, którą trzymał między kolanami. Widok ten był powszechny w Natchitoches.

Jedną z tych, które odeszły, była mała dziewczynka w wieku około dwunastu lat, o ciemnych, życzliwych oczach, która z gracją niosła paczkę. Ubrana była w niebieski perkal, a na jej brązowe loki nałożyła sztywny biały kapelusz przeciwsłoneczny, niczym z gaśnicy.

Gdy znów minęła wujka Oswalda, wychodząc, staruszek, na wpół śpiący, upuścił laskę. Podniosła ją i oddała mu, jak każde grzeczne dziecko.

„Och, dziękuję, dziękuję, panienko” – wyjąkał wujek Oswald, kompletnie zdezorientowany, że obsługuje go ta mała dama. „Jesteś drobniutką dziewczynką. Jak masz na imię, kochanie?”

„Mam na imię Susanne, Susanne Bênitou” – odpowiedziała dziewczyna.

Stary Murzyn natychmiast poderwał się na nogi. Bez chwili wahania poszedł za małym przez bramę, ulicą i za róg.

Godzinę później Monsieur, po roztargnionych poszukiwaniach, znalazł go stojącego na galerii małego domu, w którym Madame Bênitou przechowywała „modne kapelusze”.

Matka i córka były głęboko zdziwione, nie mogąc pojąć zamiarów czcigodnego sługi, który stał z kapeluszem w ręku i uporczywie czekał na ich rozkazy.

Monsieur natychmiast zrozumiał i docenił sytuację i nakłonił Madame Bênitou do przyjęcia bezpłatnych usług wuja Oswalda dla dobra i bezpieczeństwa starego Murzyna.

Wujek Oswald już nigdy nie próbuje uciekać. Rąbie drewno i nosi wodę. Z radością i wiernie nosi paczki, które kiedyś nosiła Susanne; i parzy wyśmienitą czarną kawę.

Spotkałem tego staruszka ostatnio w Natchitoches, jak zadowolony z siebie, potykając się na ulicy St. Denis z koszykiem fig, który ktoś wysyłał jego pani. Zapytałem go o imię.

„Nazywam się Oswal, proszę pani; Oswal – tak się nazywam. Należę do de Bênitousa” – i ktoś opowiedział mi wtedy jego historię.