ทาสของเบนิทัส

ลุงออสวาลด์ผู้เฒ่าเชื่อว่าเขาเป็นของตระกูลเบนิตู และความคิดนี้ก็ฝังอยู่ในหัวเขาตลอดเวลา คุณลุงพยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรเลย ทำไมล่ะ มันต้องผ่านมาแล้วห้าสิบปีนับตั้งแต่ที่ตระกูลเบนิตูเป็นเจ้าของเขา เขาก็เคยเป็นของคนอื่นมาก่อน และต่อมาก็ได้รับการปล่อยตัวเป็นอิสระ นอกจากนี้ ตอนนี้ก็ไม่มีคนในตระกูลเบนิตูเหลืออยู่ในตำบลนี้แล้ว ยกเว้นหญิงชราคนหนึ่งที่ค่อนข้างบอบบาง อาศัยอยู่กับลูกสาวตัวเล็กๆ ในมุมหนึ่งของเมืองนาชิตอเชส และทำ “ร้านขายหมวกแฟชั่น” ครอบครัวกระจัดกระจายและแทบจะหายไปหมดแล้ว และไร่ก็สูญเสียเอกลักษณ์ไปเช่นกัน

แต่นั่นไม่ได้ทำให้ลุงออสวาลด์รู้สึกอะไรเลย เขายังคงพยายามหนีจากคุณลุง—ผู้ที่เลี้ยงดูเขาด้วยความเมตตาอย่างแท้จริง—และพยายามจะกลับไปหาพวกเบนิตูส์อยู่เสมอ

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้รับบาดเจ็บอยู่เสมอจากการพยายามเหล่านั้น ครั้งหนึ่งเขาตกลงไปในบึงและเกือบจมน้ำตาย อีกครั้งหนึ่งเขาเกือบถูกรถชน แต่ในอีกครั้งหนึ่ง เมื่อเขาหลงทางไปสองวัน และในที่สุดก็ถูกพบในสภาพหมดสติและใกล้ตายในป่า คุณและคุณหมอบอนฟิลส์จึงตัดสินใจอย่างไม่เต็มใจว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้อง "ทำอะไรสักอย่าง" กับชายชราผู้นี้

ดังนั้น ในเช้าวันหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิที่สดใส คุณลุงออสวาลด์จึงพาเขาขึ้นรถม้าไปยังเมืองนาชิตอเชส โดยตั้งใจจะขึ้นรถไฟเที่ยวเย็นไปยังสถานดูแลผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น

เป็นช่วงบ่ายแก่ๆ แล้วที่พวกเขามาถึงเมือง และคุณชายก็พบว่าตัวเองมีเวลาเหลืออีกหลายชั่วโมงก่อนถึงเวลาขึ้นรถไฟ เขาผูกม้าไว้หน้าโรงแรม—บ้านปูนปั้นเก่าแก่ที่ดูแปลกตาจนไม่เหมือน "โรงแรม" เลยสักนิด—แล้วก็เข้าไปข้างใน แต่เขาทิ้งลุงออสวาลด์ไว้นั่งอยู่บนม้านั่งใต้ร่มเงาในบริเวณบ้าน

มีคนเดินเข้าออกบ้างเป็นครั้งคราว แต่ไม่มีใครสนใจชายผิวดำชราที่กำลังง่วงนอนคาไม้เท้าที่หนีบไว้ระหว่างเข่าเลยสักนิด ภาพเช่นนี้พบเห็นได้ทั่วไปในเมืองแนทชิตอเชส

หนึ่งในผู้ที่เดินเข้ามาคือเด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุประมาณสิบสองขวบ มีดวงตาสีเข้มอ่อนโยน และถือห่อของอย่างเรียบร้อย เธอสวมชุดผ้าฝ้ายสีฟ้า และสวมหมวกกันแดดสีขาวทรงแข็งแบบที่ใช้กับเครื่องดับเพลิงคลุมผมหยิกสีน้ำตาลของเธอ

ขณะที่เธอเดินผ่านลุงออสวาลด์อีกครั้งระหว่างทางออก ชายชราผู้กำลังง่วงนอนได้ทำไม้เท้าหล่น เธอจึงหยิบขึ้นมาและส่งคืนให้เขา เหมือนกับที่เด็กดีทุกคนควรทำ

“โอ้ ขอบคุณ ขอบคุณ คุณหนู” ลุงออสวาลด์พูดตะกุกตะกักด้วยความงุนงงที่ถูกหญิงสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้ปรนนิบัติ “หนูน่ารักจังเลย ชื่ออะไรจ๊ะจ๊ะ”

“ฉันชื่อซูซานน์ ซูซานน์ เบนิตู” เด็กสาวตอบ

ทันใดนั้นชายผิวดำชราก็ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเดินตามเด็กน้อยออกไปทางประตู ลงไปตามถนน และเลี้ยวไปอีกหัวมุม

หนึ่งชั่วโมงต่อมา คุณชายซึ่งมองหาอย่างใจลอย ก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนระเบียงของบ้านหลังเล็กๆ ซึ่งมาดามเบนิตูเก็บ "หมวกแฟชั่น" ไว้

แม่และลูกสาวต่างงุนงงอย่างยิ่งที่จะเข้าใจเจตนาของผู้รับใช้ผู้ทรงเกียรติ ซึ่งยืนก้มศีรษะรอคำสั่งของพวกเธออย่างไม่หยุดหย่อน

ท่านมงซิเออร์เข้าใจและเห็นคุณค่าของสถานการณ์ในทันที และท่านได้เกลี้ยกล่อมให้มาดามเบนิตูยอมรับบริการฟรีของลุงออสวาลด์เพื่อความปลอดภัยและความสุขของชายผิวดำชราผู้นั้น

ลุงออสวาลด์ไม่เคยคิดจะหนีอะไรอีกแล้ว เขาสับฟืนและแบกน้ำ เขาช่วยแบกของที่ซูซานเคยแบกด้วยความร่าเริงและซื่อสัตย์ และชงกาแฟดำได้อร่อยมาก

เมื่อวันก่อนฉันเจอกับชายชราคนนั้นที่เมืองแนชิตอเชส เขากำลังเดินโซเซลงมาตามถนนเซนต์เดนิสอย่างมีความสุข พร้อมตะกร้าลูกมะเดื่อที่ใครบางคนกำลังจะส่งไปให้เมียน้อยของเขา ฉันถามชื่อเขา

“ผมชื่อออสวาลครับ คุณผู้หญิง ออสวาล—นั่นคือชื่อของผม ผมเป็นพวกเบนิทัส” และมีคนเล่าเรื่องของเขาให้ฉันฟังในตอนนั้น